Gisteren sta ik op ... Droog ik op en verrek ... Een goede dag! Helemaal in mijn sas ... Beatstad ... here I come!
Op het scootertje naar Den Haag ... Ik wilde er om 17:30 uur zijn. Meebleren met Gers Pardoes. We komen aan en horen alleen BASSSSSSSS. Niet normaal. Maar goed. Halen een patatje, een BaCoTje en zijn klaar voor HET feest.
Alles ging prima tot een uurtje of 18:30. BAM ... PIJN! Wat is dit nou? Kon echt bijna niet meer op mijn benen staan. Dus op de grond gezeten. Zelfs nog even in een rolstoel van een lieve mevrouw gezeten die mij op de grond zag zitten. Maar vooral ... Niet meer blij :( Pijnstillers happen en door. Anouk zou vanavond voor het laatst (?) live optreden en dus doorbijten. Niet zozeer voor mijzelf, maar voor mijn lief die Anouk helemaal geweldig vindt.
Wat een K*T avond zeg! Helemaal toen het ook nog eens begon te gieten. Normaal een reden om helemaal in een stuip te liggen en los te gaan. Nu een extra reden om echt naar huis te willen. Dat mijn ME zo onvoorspelbaar kan zijn heb ik nog niet vaak meegemaakt. Misschien te veel prikkels?
Ach ... Ik was er! Laten we het daar op houden. En heb het zo nu en dan best naar mijn zin gehad.
Tijdens Beatstad 2013 hoop ik mij beter te voelen. Want ... We geven niet op :D
Been there ... Done That!
zondag 8 juli 2012
maandag 2 juli 2012
Let the fight begin!
Eigenlijk te uitgeput om te schrijven, maar .... Vandaag is een goede dag!
Vandaag heb ik 2 uur bij mijn advocaat gezeten en HET gevecht gaat beginnen.
En de advocaat heeft er ook vertrouwen in en dat voelt SUPER fijn!
Heb wel een A4tje met actiepunten mee waar ik zo snel mogelijk wat mee moet, maar .... Het is voor een goed doel!
Voor een inkomen!
Wordt vervolgd, maar niet vandaag :D
Vandaag heb ik 2 uur bij mijn advocaat gezeten en HET gevecht gaat beginnen.
En de advocaat heeft er ook vertrouwen in en dat voelt SUPER fijn!
Heb wel een A4tje met actiepunten mee waar ik zo snel mogelijk wat mee moet, maar .... Het is voor een goed doel!
Voor een inkomen!
Wordt vervolgd, maar niet vandaag :D
maandag 25 juni 2012
CardioWattes?
Vandaag fijn een stukje wezen fietsen in 020. Niet om de stad te zien, maar om mijn maximale hartslag te bepalen. De hartslag waarbij ik ga verzuren .... Dus na een ECG en een echo vol goede moed de fiets op gestapt. Ik ging ze wel even een poepie laten ruiken daar in 020. Woon nu op het platteland dus mijn conditie moet Super (ja met een hoofdletter S) zijn .....
Eerst 3 minuten niets .... niet trappen dus .... Daarna begon het getrap. En getrap. En getrap. Tot ik niet meer kon. Helemaal trots zat ik te wezen. Was een eind gekomen vond ik zelf.
De uitslag werd meteen besproken ....
Hartslag in rust was vandaag voor mijn doen keurig. 94 slagen per minuut.
Verzuring start bij 114 slagen per minuut. Daar moet ik dus vanaf nu onder blijven. Dat is beter voor mij. 114! Dikke doei zeg ik nog. Vaak is mijn hartslag in rust al boven de 100. Als ik een trap oploop tik ik gemakkelijk de 160 aan. Dus 114???
Mijn Anaƫrobe drempel is 9 ...... In december was deze 11 en de dag daarna 10. Toen werd al aangegeven dat deze abnormaal laag is. Net als mijn peak VO2 (VO2 max) ..... Hmmmm. Geen verhaal waar je echt blij van wordt dus.
Wikipedia:
En om mijn VO2 Max van 9 in het juiste perspectief te zetten .... Hier een overzicht VO2 max en kunnen werken:VO2 max
20 belastbaarheid in werk Gemiddeld
16-20 belastbaarheid in werk Matig
10-16 belastbaarheid in werk Indien lichte arbeid wel mogelijk is, dan is er een indicatie voor een forse beperking qua arbeidspatroon
< 10 belastbaarheid in werk GEEN
En verder? Mag ik starten met de Carnitene .... weer 6 pillen er bij op een dag ;) Kan steeds minder eten gaan kopen ;)
Eerst 3 minuten niets .... niet trappen dus .... Daarna begon het getrap. En getrap. En getrap. Tot ik niet meer kon. Helemaal trots zat ik te wezen. Was een eind gekomen vond ik zelf.
De uitslag werd meteen besproken ....
Hartslag in rust was vandaag voor mijn doen keurig. 94 slagen per minuut.
Verzuring start bij 114 slagen per minuut. Daar moet ik dus vanaf nu onder blijven. Dat is beter voor mij. 114! Dikke doei zeg ik nog. Vaak is mijn hartslag in rust al boven de 100. Als ik een trap oploop tik ik gemakkelijk de 160 aan. Dus 114???
Mijn Anaƫrobe drempel is 9 ...... In december was deze 11 en de dag daarna 10. Toen werd al aangegeven dat deze abnormaal laag is. Net als mijn peak VO2 (VO2 max) ..... Hmmmm. Geen verhaal waar je echt blij van wordt dus.
Wikipedia:
De Anaerobe drempel is het punt waarop het lichaam bij een inspanning, bijvoorbeeld fietsen, van aerobe glycolyse (verbranding van suikers) overgaat naar anaerobeglycolyse, waarbij deze suikers niet worden verbrand, maar zonder tussenkomst van zuurstof worden gesplitst in melkzuur.
Het effect treedt op wanneer de belasting zo zwaar is dat het lichaam niet meer in staat is de hoeveelheid gevraagde energie te leveren middels verbranding van vet of suikers en overschakelt naar melkzuurvorming, waarmee sneller energie kan worden geleverd. Eenmaal voorbij de anaerobe drempel hoopt het melkzuur zich op, wat het bekende brandende, 'verzuurde' gevoel geeft.
Met name voor duursporters is de anaerobe drempel interessant, omdat zich, zolang men onder deze drempel blijft, geen melkzuur ophoopt en men de activiteit zo gedurende lange tijd vol kan houden.
Bij een lage belasting is het melkzuur ook weer te gebruiken als brandstof voor aerobe energievoorziening, daarom is lichte belasting de beste manier om, na een zware inspanning, zo snel mogelijk weer van het melkzuur af te komen.
En om mijn VO2 Max van 9 in het juiste perspectief te zetten .... Hier een overzicht VO2 max en kunnen werken:VO2 max
20 belastbaarheid in werk Gemiddeld
16-20 belastbaarheid in werk Matig
10-16 belastbaarheid in werk Indien lichte arbeid wel mogelijk is, dan is er een indicatie voor een forse beperking qua arbeidspatroon
< 10 belastbaarheid in werk GEEN
En verder? Mag ik starten met de Carnitene .... weer 6 pillen er bij op een dag ;) Kan steeds minder eten gaan kopen ;)
Dat was het weer lieve mensjes ..... Ik lach nog steeds ;D
dinsdag 12 juni 2012
Gouden Randjes ..... Vaak ook door ME
Sinds ik ME heb, besef ik me maar al te goed hoe bijzonder leuk het leven kan zijn.
Ik heb het gevoel dat ik extra van dingen geniet sinds is ME heb.
Mijn lief, mijn werk, een avondje uit, een huwelijk, uit eten, een feestje, mensen die gezellig langskomen of komen eten, als ik plantjes koop en deze door mijn lief laat planten, als ik om ons HuisjeInHetBos loop te scharrelen, een lief kaartje krijg of verstuur, enz. Die momenten noem ik een middag of avond met een gouden randje.
Dit 'gouden randje gevoel' kan ook opkomen op momenten dat ik alleen thuis ben en mij besef dat mijn leven mij zo vreselijk dierbaar is. En vandaag is zo'n dag! Vandaag besef ik mij dat ik veel heb om heel erg blij van te zijn! Ik heb vreselijk veel lieve mensen om mij heen.
En dan nog iets .... ME heeft mij nieuwe vriendjes en vriendinnetjes opgeleverd die mij allen heel erg dierbaar zijn!
Ik ga niet zeggen dat ik blij ben dat ik ME heb, want 180 graden de verkeerde kant op draaien is en blijft niet ok, maar .... ME heeft mij ook dingen gebracht. Daar moet ik eerlijk in zijn en die dingen koester ik!
Een dikke vette knuffel!
Ik heb het gevoel dat ik extra van dingen geniet sinds is ME heb.
Mijn lief, mijn werk, een avondje uit, een huwelijk, uit eten, een feestje, mensen die gezellig langskomen of komen eten, als ik plantjes koop en deze door mijn lief laat planten, als ik om ons HuisjeInHetBos loop te scharrelen, een lief kaartje krijg of verstuur, enz. Die momenten noem ik een middag of avond met een gouden randje.
Dit 'gouden randje gevoel' kan ook opkomen op momenten dat ik alleen thuis ben en mij besef dat mijn leven mij zo vreselijk dierbaar is. En vandaag is zo'n dag! Vandaag besef ik mij dat ik veel heb om heel erg blij van te zijn! Ik heb vreselijk veel lieve mensen om mij heen.
En dan nog iets .... ME heeft mij nieuwe vriendjes en vriendinnetjes opgeleverd die mij allen heel erg dierbaar zijn!
Ik ga niet zeggen dat ik blij ben dat ik ME heb, want 180 graden de verkeerde kant op draaien is en blijft niet ok, maar .... ME heeft mij ook dingen gebracht. Daar moet ik eerlijk in zijn en die dingen koester ik!
Een dikke vette knuffel!
maandag 11 juni 2012
Zin die indruk maakt .... op mij dan
Het onweert buiten en ik zit heerlijk een blaadje te lezen en opeens zie ik een zin staan die mij raakt.
Zieke mensen worden minder uitgenodigd.
Deze zin raakt mij omdat het mij zo nu en dan ook gebeurt.
Mensen gaan soms voor je denken en nodigen je niet uit. Omdat ze denken: Ze zal het wel te druk vinden. Of niet kunnen. Of niet willen. Of ......
Mensen doen dit niet om gemeen te zijn, dat realiseer ik mij maar al te goed. En toch doet het een beetje pijn. Omdat het een gevoel geeft alsof je toch niet welkom bent. Dat is vast niet zo bedoeld, maar zo voelt het stiekem toch.
Dus ..... Als je wat leuks gaat doen of organiseert en je zou mij er bij willen hebben, nodig mij dan uit. Blijf me meevragen als je de stad in gaat of iets anders leuks gaat doen.
Alleen, wordt niet boos of voel je niet afgewezen als ik nee zeg. Bijvoorbeeld omdat het te druk is, ik het niet kan, of omdat ik de dag daarvoor al iets gepland heb. Ik zou graag aan alle leuke dingen in het leven mee willen doen, maar dat kan ik nou eenmaal niet. En wie weet verras ik je en ben ik er wel ;)
Er stond trouwens ook een zeer goed tip bij het artikel die ik jullie niet wil onthouden omdat deze in mijn geval zo waar is .....
Ga niet zomaar op de bonnefooi langs, maar vraag -via sms, e-mail, en in mijn geval zelfs twitter en whatsapp- of een bezoekje gewaardeerd wordt.
Het haalt een hoop van de spontaniteit van het langsgaan af, maar een spontaan bezoekje van een half uurtje, kan voor mij betekenen dat ik de rest van de dag tot niets meer in staat ben. Het kost een gezond mens geen energie, maar mij wel .... Jammer genoeg!
Mijn agenda lijkt altijd helemaal vol te staan. En dat staat hij ook. Met leuke afspraken en dagen waarop ik moet herstellen van werk, artsen en zo veel mogelijke leuke dingen die ik in mijn leven kan proppen :D
Moest het even kwijt ;)
Zieke mensen worden minder uitgenodigd.
Deze zin raakt mij omdat het mij zo nu en dan ook gebeurt.
Mensen gaan soms voor je denken en nodigen je niet uit. Omdat ze denken: Ze zal het wel te druk vinden. Of niet kunnen. Of niet willen. Of ......
Mensen doen dit niet om gemeen te zijn, dat realiseer ik mij maar al te goed. En toch doet het een beetje pijn. Omdat het een gevoel geeft alsof je toch niet welkom bent. Dat is vast niet zo bedoeld, maar zo voelt het stiekem toch.
Dus ..... Als je wat leuks gaat doen of organiseert en je zou mij er bij willen hebben, nodig mij dan uit. Blijf me meevragen als je de stad in gaat of iets anders leuks gaat doen.
Alleen, wordt niet boos of voel je niet afgewezen als ik nee zeg. Bijvoorbeeld omdat het te druk is, ik het niet kan, of omdat ik de dag daarvoor al iets gepland heb. Ik zou graag aan alle leuke dingen in het leven mee willen doen, maar dat kan ik nou eenmaal niet. En wie weet verras ik je en ben ik er wel ;)
Er stond trouwens ook een zeer goed tip bij het artikel die ik jullie niet wil onthouden omdat deze in mijn geval zo waar is .....
Ga niet zomaar op de bonnefooi langs, maar vraag -via sms, e-mail, en in mijn geval zelfs twitter en whatsapp- of een bezoekje gewaardeerd wordt.
Het haalt een hoop van de spontaniteit van het langsgaan af, maar een spontaan bezoekje van een half uurtje, kan voor mij betekenen dat ik de rest van de dag tot niets meer in staat ben. Het kost een gezond mens geen energie, maar mij wel .... Jammer genoeg!
Mijn agenda lijkt altijd helemaal vol te staan. En dat staat hij ook. Met leuke afspraken en dagen waarop ik moet herstellen van werk, artsen en zo veel mogelijke leuke dingen die ik in mijn leven kan proppen :D
Moest het even kwijt ;)
donderdag 7 juni 2012
NPO heeft me GESLOOPT
Om aan te tonen dat concentreren mij echt vreselijk veel energie kost en ik daarna uitgeteld ben door de PEM, kwam ik in aanmerking voor een NPO (Neuro Psychologisch Onderzoek). Ik hoop dat ze aan kunnen tonen dat mijn concentratie echt slecht is en dat ik het niet lang volhoud om me te concentreren ..... Niet voor mezelf, want ik weet hoe erg ik beperkt ben op dat gebied, maar voor de verzekeraar.
Dus ging ik 19 april naar 020 om mij te laten onderzoeken. Na een gesprek van 2 uur, werd mij verteld dat ik in aanmerking kom voor een NPO. En dat terwijl ik dacht dat dit de NPO was. Niet dus ;)
22 Mei mocht ik weer naar 020 en deze keer mocht mijn lief mee. Apart van elkaar werden we doorgezaagd en mocht ik testjes doen. 29 Mei mocht ik weer 2 uur testen doen en lastige vragen beantwoorden. En toen vroeg zij of ik 30 mei ook terug wilde komen.
Willen niet, maar om een goede test te doen wel nodig. Immers, de straf van mijn inspanning (PEM) komt de dag nadat ik de inspanning geleverd heb. Dus 30 mei ging ik wederom naar 020 om meer testen te doen en vragenlijsten in te vullen.
En sinds die woensdag heb ik PEM en niet zo een beetje ook ;( Zondag was het zelfs zo erg dat ik spontaan door mijn knie zakte toen ik stilstond en deze helemaal gloeide. Verder overal pijn en uitgeput. Om heel eerlijk te zijn, ben ik tot op de dag van vandaag uitgeput. En het irritante is dat je slecht slaapt als je uitgeput bent. Klinkt raar, maar is jammer genoeg zo waar .... Bah!
Vandaag probeer ik het beetje energie dat ik heb niet te verbruiken om morgen te kunnen genieten van het huwelijk van J&J, want die dag ga ik mij niet af laten nemen. PEM of geen PEM .... we gaan feesten en het leven vieren!
Het is een beetje een zeurblog geworden, maar dat moet ook mogen vind ik. En de uitslag van mijn NPO? Die krijg ik de 14e. Ik ben benieuwd! Heel erg benieuwd!
Wordt vast en zeker weer vervolgd ;)
Dus ging ik 19 april naar 020 om mij te laten onderzoeken. Na een gesprek van 2 uur, werd mij verteld dat ik in aanmerking kom voor een NPO. En dat terwijl ik dacht dat dit de NPO was. Niet dus ;)
22 Mei mocht ik weer naar 020 en deze keer mocht mijn lief mee. Apart van elkaar werden we doorgezaagd en mocht ik testjes doen. 29 Mei mocht ik weer 2 uur testen doen en lastige vragen beantwoorden. En toen vroeg zij of ik 30 mei ook terug wilde komen.
Willen niet, maar om een goede test te doen wel nodig. Immers, de straf van mijn inspanning (PEM) komt de dag nadat ik de inspanning geleverd heb. Dus 30 mei ging ik wederom naar 020 om meer testen te doen en vragenlijsten in te vullen.
En sinds die woensdag heb ik PEM en niet zo een beetje ook ;( Zondag was het zelfs zo erg dat ik spontaan door mijn knie zakte toen ik stilstond en deze helemaal gloeide. Verder overal pijn en uitgeput. Om heel eerlijk te zijn, ben ik tot op de dag van vandaag uitgeput. En het irritante is dat je slecht slaapt als je uitgeput bent. Klinkt raar, maar is jammer genoeg zo waar .... Bah!
Vandaag probeer ik het beetje energie dat ik heb niet te verbruiken om morgen te kunnen genieten van het huwelijk van J&J, want die dag ga ik mij niet af laten nemen. PEM of geen PEM .... we gaan feesten en het leven vieren!
Het is een beetje een zeurblog geworden, maar dat moet ook mogen vind ik. En de uitslag van mijn NPO? Die krijg ik de 14e. Ik ben benieuwd! Heel erg benieuwd!
Wordt vast en zeker weer vervolgd ;)
zaterdag 26 mei 2012
Leven om te Leven!
Dat ik ME heb lijkt mij voor de buitenwereld best moeilijk te accepteren.
Ik kom dat in mijn gezicht niet echt tegen. Dat mensen twijfelen aan mijn 'ziek zijn', maar met de manier waarop ik mij profileer naar de buitenwereld toe moet dat wel.
Mensen zien mij op momenten dat ik ok ben. Dan rook ik mijn sigaretje en drink ik mijn drankje en geniet ik (extra) van de dingen die ik doe.
De dagen ervoor houd ik mij dan rustig om energie te sparen voor de inspanning die ik wil gaan leveren. De dag of dagen daarna betaal ik dan de prijs van de inspanning die ik geleverd heb en zien mensen mij niet. Het is bizar om een inspanningsintolerantie te hebben. Dat je letterlijk ziek wordt van het leveren van een inspanning. Of die nou fysiek of geestelijk is.
Een inspanning is een inspanning is PEM (Post Exertionele Malaise).
Die dagen zijn voor mij en mijn lief. Die dagen doe ik niets zonder me te vervelen. Behalve naar de wc rennen om mijn ME buik te legen. Die dagen lig ik op de bank. Ben ik banklegerig en hoop ik zo nu en dan. als het echt erg is, dat mijn lijf nog de kracht heeft om weer te herstellen voor werk of weer iets leuks.
Ik denk dat je in het kort kan zeggen dat ik probeer alles uit mijn leven te halen. Op het gebied van werk en van de leuke dingen. Ik weet niet hoe ME zich ontwikkelt. Lees om me heen dat mensen steeds slechter worden en daar ben ik zo nu en dan best bang voor. En dus leef ik NU. En als dat betekent dat ik 10 of 20 jaar korter zal leven door het zo te doen ... Dan is dat zo.
Of het slim is zoals ik het doe, dat weet ik niet. Maar er zijn nog zo veel leuke dingen waar ook ik aan mee wil doen. Zo veel lieve mensen waar ik omheen wil zijn. Zo veel mooie plekken om te ontdekken. Zo veel leuk werk dat ik wil doen. Zo veel ......
Vandaag ziet niemand mij. Vandaag heb ik PEM zoals ze dat zo mooi noemen. Maar ..... gisteren was het meer dan waard!
Ik leef om te leven! BAM
Ik kom dat in mijn gezicht niet echt tegen. Dat mensen twijfelen aan mijn 'ziek zijn', maar met de manier waarop ik mij profileer naar de buitenwereld toe moet dat wel.
Mensen zien mij op momenten dat ik ok ben. Dan rook ik mijn sigaretje en drink ik mijn drankje en geniet ik (extra) van de dingen die ik doe.
De dagen ervoor houd ik mij dan rustig om energie te sparen voor de inspanning die ik wil gaan leveren. De dag of dagen daarna betaal ik dan de prijs van de inspanning die ik geleverd heb en zien mensen mij niet. Het is bizar om een inspanningsintolerantie te hebben. Dat je letterlijk ziek wordt van het leveren van een inspanning. Of die nou fysiek of geestelijk is.
Een inspanning is een inspanning is PEM (Post Exertionele Malaise).
Die dagen zijn voor mij en mijn lief. Die dagen doe ik niets zonder me te vervelen. Behalve naar de wc rennen om mijn ME buik te legen. Die dagen lig ik op de bank. Ben ik banklegerig en hoop ik zo nu en dan. als het echt erg is, dat mijn lijf nog de kracht heeft om weer te herstellen voor werk of weer iets leuks.
Ik denk dat je in het kort kan zeggen dat ik probeer alles uit mijn leven te halen. Op het gebied van werk en van de leuke dingen. Ik weet niet hoe ME zich ontwikkelt. Lees om me heen dat mensen steeds slechter worden en daar ben ik zo nu en dan best bang voor. En dus leef ik NU. En als dat betekent dat ik 10 of 20 jaar korter zal leven door het zo te doen ... Dan is dat zo.
Of het slim is zoals ik het doe, dat weet ik niet. Maar er zijn nog zo veel leuke dingen waar ook ik aan mee wil doen. Zo veel lieve mensen waar ik omheen wil zijn. Zo veel mooie plekken om te ontdekken. Zo veel leuk werk dat ik wil doen. Zo veel ......
Vandaag ziet niemand mij. Vandaag heb ik PEM zoals ze dat zo mooi noemen. Maar ..... gisteren was het meer dan waard!
Ik leef om te leven! BAM
Abonneren op:
Posts (Atom)



