vrijdag 12 juli 2013

OnderZoektocht


Medisch interessant
Lichamelijk een ramp

Mijn moeder is overleden aan een agressieve vorm van borstkanker ….
Dus krijg ik ieder jaar een MRI van mijn borsten.

De Maag Darm Lever arts vond tijdens een coloscopie een poliep die kwaadaardig kan worden ….
Dus krijg ik iedere 5 jaar een coloscopie.

De dermatoloog vond een sprieterig basaalcelcarcinoom ….
Dus krijg ik iedere 6 maanden een controle van mijn huid.

De cardioloog vindt allerlei rare afwijkingen m.b.t. mijn hartslag en mijn doorbloeding ….
Dus slik ik beta blokkers en test ik medicijnen en ToverSokken.

De cardioloog constateerde ook dat ik 11 x per nacht wakker word ….
Dus verwees hij mij door naar een slaapneuroloog.

De internist ziet in mijn bloed dat ik Lyme, Bartonella en nog 4 co infecties heb ….
Dus zit ik aan de langdurige antibiotica en een cystebreker.

Mijn verzekeraar vindt dat ik CGT (Cognitieve GedragsTherapie) moet volgen ….
Dus loop ik bij een psycholoog.

Ik zelf kies er voor om om de week naar mijn natuurgeneeskundige te gaan ….
Omdat ik vind dat mijn lijf ook wel eens verwend mag worden.

Mijn huisarts vindt mij geen hypochonder, ondanks dat ik zo vaak bij hem ben ....
"Je hebt ook altijd echt wat"

En ik? Ik ben wel klaar met die artsen, onderzoeken en behandelingen. En dus heb ik besloten dat ik wil gaan minderen. Minderen met artsen, onderzoeken en behandelingen. Maar, waar begin je? Welke onderzoeken laat je vallen? Iedere arts vindt zijn of haar onderzoek noodzakelijk.

En dus .... dus modder ik door en cross ik door Nederland om artsen hun dingetje te laten doen.
En …. Iedere keer hoop ik dat er een arts gaat zijn die mij op welk vlak dan ook een %tje kan bieden. Dat %tje maakt dat ik het volhoud. Dat %tje is waar ik mij aan vastklamp. Dat %tje ….

Maar …. Ik heb besloten dat ik ook zelf het heft in handen ga nemen. Dat ik ook zelf aan mijn lijf ga werken. Vraag me nog niet hoe, want dat weet ik nog niet, maar het gaat gebeuren! 

En nee .... Hoe lief bedoeld ook .... Ik hoef geen tips :)


dinsdag 9 juli 2013

Keep fighting!


Iets met vechten 
Maar ook iets met gerechtigheid

Als je ziek wordt en je hebt een inkomensverzekering, dan gaat de verzekeraar zich met je bemoeien. Dat is helemaal prima, want zij betalen nu een deel van mijn salaris. Mijn verzekeraar haalde de ‘grap’ uit om opeens via een briefje aan te geven dat ik met CVS 100% kan werken en stopte met uitkeren. Na een brief van de advocaat werd dat zonder uitleg weer teruggedraaid en sindsdien keren zij weer uit.

Problem solved?
Nee ….. Niet in mijn geval, want ik eis een verklaring waarom ze gestopt zijn met betalen en opeens weer uit zijn gaan keren na krap een jaar. Het is dat ik dode ouders heb en dus een potje €’s, anders hadden we binnen no time helemaal de soep ingedraaid en was de schuldsanering onze volgende halte geweest.

Dus vechten wij. Mijn advocaat en ik voor gerechtigheid!
Vechten wij tegen de eis die de verzekeraar stelt, dat ik CGT en GET moet gaan volgen.
CGT staat voor Cognitieve Gedrags Therapie wat ik prima wil gaan doen. Dat kan geen kwaad.
GET staat voor Graduate Exercise Treatment waar ik als de dood voor ben. Als ik na een inspanning te kampen krijg met PEM (Post Exterial Malaise), hoe kan je dan van mij verwachten dat ik iedere dag mijn inspanningen op ga voeren?

Ik ken medeschuitjegenootjes die dit gedaan hebben omdat de vrienden van de U en de W en de V hen voor een simpel feit stelde: Of je gaat dit doen, of we stoppen je uitkering. Deze mensen zijn er allemaal slechter van geworden, tot aan bedlegerig toe! Mijn behandelend artsen (die zoor de verzekeraar niet als ME artsen gezien worden) raden mij deze therapie ten strengste af!

Een verzekeraar mag van je eisen dat je onder behandeling staat, maar niet eisen welke behandeling je volgt. Dat deze belachelijke behandeling, door mensen bedacht die geen ME/CVS hebben, nog steeds als DE behandeling voor ME/CVS staat, zegt meer over het land waarin wij leven dan over de mate waarin we de beste zorg willen bieden.

Het zit allemaal tussen mijn oren.
Natuurlijk!

En dus, dus vechten we door! 

vrijdag 5 juli 2013

Problem solved

Iets met snijden en hechten
Maar ook iets met er vanaf zijn!

Ik had huidkanker.
Ik had gelukkig de beste vorm die je kan hebben.
Ik had een sprieterig basaalcelcarcinoom.

Nu heb ik een groot litteken.
Nu heb ik een tulband om mijn hoofd.
Nu ben ik (voor zo ver ik weet) huidkankervrij.

Afgelopen woensdag is er flink in mij gesneden in de speciale Mosh Kliniek die gespecialiseerd is in onder andere het weghalen van huidkanker. Ook wel weer eens bijzonder om heel erg jong te zijn. Vaak krijgen oudere mensen deze vorm van kanker. Kennelijk. 
Wat ze doen is het volgende: ze snijden de plek weg voor zo ver zij die kunnen zien. Vervolgens ga je in de wachtruimte zitten en wordt gecheckt of alle snijranden schoon zijn. Dit was in mijn geval niet het geval en dus word je weer binnengeroepen en wordt er weer een stukje weggehaald. Daarna begint het wachten weer. Bij mij was het na de 2e keer snijden schoon. Vervolgens word je gehecht.
Ik had een flinke tumor (3,2 x 2,6 cm.) en zat dus met een flink gat in mijn voorhoofd. Gelukkig is mijn huid nog flexibel (!) en dus werd, met grof geweld en 2 lagen hechtingen, de huid naar elkaar toe getrokken. 1.000 hechtstrips er op, gaas er op en een mooie tulband om mijn hoofd verder mocht ik naar huis. 

Morgen mag mijn tulband er af. YES
Woensdag mogen de bovenste hechtingen er uit. YES
Woensdag zal ik ook pas zien of mijn voorhoofd nu aan 1 kant gelift is. Ik word er niet mooier op, maar .... 

De komende jaren zal ik onder controle blijven bij de dermatoloog, maar ik ga er gewoon van uit dat dit een eenmalig foutje van mijn lijf is geweest. 

Eind goed ... Al goed 

maandag 24 juni 2013

Gemeen plekje

Iets met een gemeen plekje
Maar ook iets met opeens huidkanker hebben

En dan opeens heb je een sprieterig basaalcelcarcinoom en moet je naar een mosh chirurg. 

Dat zijn wel heel veel moeilijke woorden in 1 zin. Maar bottom line betekent het dat ik 'opeens' ook huidkanker heb. Een van de beste vormen die je kan hebben, maar het klinkt zo zwaar. Huidkanker. Dat komt uiteraard vooral door het woord kanker. 

De eerste keer dat ik typte dat ik een sprieterig basaalcelcarcinoom had en diegene vroeg of dat kanker was en ik 'ja, maar opppervlakkig' moest antwoorden was een moment dat ik de woorden 'kanker' en 'ik heb' in 1 zin moest typen. En dat voelt raar.

Laten we wel even duidelijk zeggen dat dit een oppervlakkige huidkanker is. Dat het volgens mij een kwestie is van wegsnijden en klaar. Maar een beetje raar is het wel. 

Aanstaande woensdag ga ik naar een speciale Mosh kliniek om daar verder te praten over het hoe en wat. 

Voor wie niet weet wat Mosh chircurgie inhoudt en dit wel wil weten ....
Mohs micrografische chirurgie (kortweg Mohs-chirurgie) is een chirurgische techniek voor het verwijderen van huidkanker, waarbij direct alle sneevlakken gecontroleerd worden. Zodoende kan gegarandeerd worden dat de laesie volledig verwijderd is. Als de afwijking niet geheel verwijderd is, kan de excisie gericht worden op dat deel van de wondrand waar afwijkingen zijn achtergebleven. De techniek is weefselsparend, en omdat de afwijking zeker verwijderd is kunnen ook grote defecten gesloten worden zonder risico op heroperatie. De techniek is genoemd naar dokter Fredrick E. Mohs die de techniek ontwikkelde.

Wordt dus weer vervolgd ..... 
Van mij mag het wel eens een keer klaar zijn met het vinden van dingen! 

Dus:
Still ...
Maar ...


maandag 17 juni 2013

Even balen en weer doorgaan


Iets met willen reizen, maar ook iets met toch even balen

Het is het waard,
Maar toch baal ik er van!

Ik weet dat reizen en het hebben van ME, Lyme, Bartonella en nog 4 van die co infectie-jongens geen goed idee is. Ik weet ook dat ik eigenlijk niet mag klagen. Niet iedereen kan zulke prachtige reizen maken.

Maar vandaag wil ik even een beetje …. Zeuren dan?
Ik baal vandaag gewoon even van het feit dat mijn lijf, waar ik tijdens de vakantie dus roofbouw op gepleegd heb, even helemaal klaar is met mij. Vanaf vorige week een keelontsteking die afgelopen vrijdag overgegaan is in een vreselijke bronchitis. Overdag is het al irritant genoeg dat ik geen zin uit kan spreken zonder in een vreselijke hoestbui terecht te komen, maar ’s nachts is het helemaal een drama! Wat ben ik benauwd zeg bleh! Iedere avond komt daar mijn gezellige ME buik bij, dus je kan je voorstellen dat ik hier niet als een happy camper door het leven lig (ik stap even zo min mogelijk).

Ik denk dat ik gewoon even baal van het feit dat dit voor mi normaal is. Dat iedere inspanning die ik lever een straf oplevert. Dat ik geen lepels genoeg heb om een, in een gezond mens, normaal leven te kunnen leven. Dat mijn lijf niet in staat is om een normale belasting aan te kunnen. Dat mijn lijf ook niet in staat is om van iets kleins op een normale manier te herstellen. Dat …..

Gelukkig zijn het stiekem toch ook leuke drukke tijden.
Vorige week is mijn broertje getrouwd en ik heb er een lieve schone zus bij J Vandaag gaan zij op huwelijksreis en mag ik de komende 2 weken co ouderen over mijn mooie, lieve neefje. Aanstaande zaterdag ben ik jarig. Zo nu en dan leuke avondjes met lieve vriendjes en vriendinnetjes, werken, …..

En, jammer genoeg, drukke minder leuke dingen tijden.
Artsen, uitslagen, advocaatdingen, nog meer artsen, behandelingen, ……

En toch ….
Toch houd ik van mijn leven. Het leven dat mij gegeven is en waar ik alles probeer uit te halen wat er voor mij uit te halen valt.

En dus ….
Ga ik weer door met de was opvouwen. Dat moet ook gebeuren J

dinsdag 4 juni 2013

Voorhoofdzorgen

Iets met snijden en hechten
Maar ook iets met een biopt en een huppeldepup melanoom 

Sinds afgelopen maandag, gisteren dus, zit ik vol in de PEM. Ik heb deze vakantie weer roofbouw gepleegd op mijn lijf. Tijdens de vakantie mag ik van mezelf alle pijnstillers slikken en B12 spuiten die ik nodig heb om overeind te blijven. Zodra ik thuis ben stop ik daar mee en klap ik in elkaar. Het gaat wel weer 2 tot 3 maanden duren voor ik ‘hersteld’ ben, maar …. Het was het weer meer dan waard!


Maar, ik heb ook weer wat nieuws ....
Dit klinkt bijna als een feestje, maar is het helaas niet. 
Ik vraagt mij zo nu en dan af waneer het stopt, dat medische circus waar ik een van de acts in ben. 

Aanstaande donderdag gaat de HA in mijn hoofd snijden. Omdat ik een huppeldepup melanoom heb en hij dus een biopt wil nemen. 
Volgende week donderdag trouwt mijn broertje en loop ik dus met een hechting in mijn hoofd getuige te zijn. Lekkere planning?

Dat vond ik niet, maar de HA heeft mij hem laten beloven dat ik direct na mijn vakantie een afspraak zou maken. Nou ja, deze werd gemaakt voor ik wegging. En hij en zijn assistente waren onverbiddelijk. Met een hechting in mijn hoofd naar Afrika was, met mijn geweldige immuunsysteem inderdaad geen goed idee, maar daarna geen excuses meer. 

En zo houd ook ik de medische wereld lekker bezig. 
Na de biopt naar de plastisch chirurg om een gat in mijn voorhoofd te laten snijden. Ik heb nog wel een verlanglijstje voor de goede man of vrouw. Die plek op mijn voorhoofd staat niet bovenaan ;) 

Onverstandig?
Ja!
Gaat het gebeuren?
Nee!
Het wordt alleen mijn voorhoofd.
Bleh


Even een korte update .... 3 Hechtingen verder denkt de HA aan een carcinoom en dat is een maligne (kwaadaardige) woekering van epitheelcellen. Het epitheel is een algemene benaming voor de cellen die aan de oppervlakte liggen van huid en slijmvliezen. Zoals bij alle maligne tumoren worden carcinomen gekenmerkt door infiltratieve groei, vaatingroei, de aanwezigheid van mitose figuren in een histologisch preparaat en mogelijk celverval (necrose).