vrijdag 19 augustus 2016

Oud Miekie

Iets met je jong voelen
Maar ook iets met heel oud zijn

Zoals jullie weten heb ik deze week 2 keer mogen fietsen in Amsterdam. Een dubbele inspanningsproef dus. Vooral omdat ik momenteel bètablokker-loos ben leek het mij een goed idee om mijn testen van 2011 te herhalen om te kijken:
1. Hoe ik scoor zonder bètablokkers
2. De 2 testen naast elkaar te leggen om te kijken wat er veranderd is
3. Nieuwe gegevens te hebben voor mijn verzekeringsmaatschappij

Op dinsdag stapte ik vol goede moed in mijn dakloze Saabine om de 50 minuten naar 020 te overbruggen. Daar aangekomen werd ik omgetoverd in een CyberMiekie waarna ik de fiets mocht bestijgen. Mijn hartslag startte op 119 en ik moest trappen tot ik niet meer trappen kon.

Mijn inspanningscapaciteit stond gelijk met die van een 88 jarige ….. En dat op een redelijke dag!

Geen leuk nieuws, maar er was ook iets anders aan de hand.
Iets wat totaal niet bij ME hoort en de arts zorgen baart.

Het blijkt dat ik heel veel lucht inadem en heel weinig CO2 uitadem. Met andere woorden: Mijn bloed neemt bijna geen zuurstof op. Of dit komt door een probleem in mijn longen of hart, dat weet de man niet, maar er moet naar gekeken worden.
Mijn waardes zijn op dat vlak abnormaal (ik moest het woord abnormaal van hem opschrijven). Het grafiekje waar deze waarden i weergegeven worden was bijna leeg omdat mijn waardes boven de maximale grafiekwaarde uitkwamen.

Woensdag stapte ik redelijk uitgeput mijn dakloze Saabine is om mij weer naar 020 te brengen. Voor Leiden had ik al 3 files te pakken en dus kwam ik te laat aan in 020. Wederom werd ik omgetoverd tot CyberMiekie en besteeg ik, met zadelpijn deze keer, de fiets. Mijn hartslag startte op 129 en ik moest trappen tot ik niet meer trappen kon 2.0

Binnen 24 uur was ik veranderd van een 88 jarige in een 120 jarige.Nieuws wat mij op dat moment niet zo veel deed, tot ik Saabine weer in stapte om naar huis te rijden.

120 jaar oud! Dat zijn wel heel erg veel kaarsjes op de taart!

En nu?
Nu krijg ik 1 september alle uitslagen op papier en moet ik als de sodemieter naar mijn longarts. En als de sodemieter betekent in mijn woordenboek na mijn vakantie!
Ik weet al jaren dat ik te snel adem zonder te hyperventileren en heb hier zelfs in 1995 2 weken voor in het ziekenhuis gebivakkeerd, dus die paar weken kunnen er ook nog wel bij!

Wordt vervolgd dus.
Het is niet anders ……




maandag 1 augustus 2016

I need a break

Iets met aan vakantie toe zijn
Maar ook iets met nooit vakantie hebben

Vandaag sta ik uitgeput op en ik vraag mij oprecht af. Waar ben ik zo uitgeput van. Ik heb dit weekeinde niets gedaan behalve een rondje bos op mijn scoot.
Sterker nog ….. Afgelopen week was mijn agenda, op één etentje bij de buren na, helemaal leeg.

Ik ruim mijn ontbijtspulletjes op en opeens voel ik: Ik ben aan vakantie toe.

En opeens slaat het besef toe ….

Ik ben dan wel aan vakantie toe, maar kan ik mijn ME, Lyme en zooitje co infecties dan achterlaten? Kan ik mijn ‘ziek zijn’ thuis laten en in september lekker met Bar op vakantie? En dan uitgerust en weer helemaal opgeladen thuiskomen. Net als mijn lief?

Ik zou willen dat ik 5 weken per jaar vrij kan nemen van mijn ziek zijn. Dat ik net als werkende mensen vakantie kan opnemen. Dan blijf ik verder wel 24 uur per dag ‘werken’. No problemo!

dinsdag 5 juli 2016

Mijn hart is gebroken ….

Iets met hoop hebben ….
Maar ook iets met een bodem die weggeslagen wordt.

Vandaag mocht ik terugkomen bij mijn cardioloog waar ik mijn hoop op gevestigd HAD. Na 1 maand de halve dosering en 1 maand geen bètablokkers meer, WAS ik blij dat deze dag eindelijk aangebroken was. 

Leven zonder bètablokkers betekent voor mij dat koken of boodschapjes doen al topsport beoefenen is. Betekent dat ik zwetend, met nat haar van het zweet, door het leven ga zodra ik van de bank af kom. Betekent ook dat mijn uitputting meer dan sterk is toegenomen. 
Betekent dat mijn kwaliteit van leven, zoals de huisarts dat zo mooi zei gisteren, sterk verminderd is. 

Maar, zoals ik hem ook vertelde, als dat uiteindelijk leidt tot verbetering. Prima. Je kan niet chronisch ziek zijn en 10% kunnen van wat een gezond mens kan zonder klachten te hebben. 

Maar goed.
Vandaag stapte ik vol verwachting mijn Saabine in op weg naar de cardioloog. Om de uitslagen te bespreken en het ‘Hoe nu verder’.

Mijn gemiddelde hartslag over 24 uur is 110 slagen per minuut met een piek van 173 slagen per minuut. Een zogenoemde Tachycardie (Een tachycardie is een hartritme waarbij het hart klopt met een frequentie van meer dan 100 slagen per minuut.)

Zijn diagnose? 
In zijn bewoording?
Je bent gezond! Je hebt alleen migraine, ME en Lyme. 
Je moet werken aan je BMI (die moet omlaag) en je moet conditie op gaan bouwen. 
Sporten dus! 

Je snapt dat mijn hart op dat moment brak. 
Kon ik maar sporten lampenkap. Kon ik maar werken pannenkoek. 

Dat ik net een multidisciplinair revalidatietraject niet succesvol afgesloten heb … 
Dat ik een aangetoonde inspanningsintolerantie heb …
Dat ik deze tachycardie ook al had toen ik nog geen ME had en volop werkte, sportte en zo veel lepels had dat ik ze op een dag niet op kon maken …

Het ligt aan mijn conditie want …. 

Ik ben gezond! 
Ik heb alleen migraine, ME en Lyme.



dinsdag 31 mei 2016

To take a pill or not to take a pill

Iets met dat het zwaar valt
Maar ook iets met niet daarvoor weglopen

Een maand geleden had ik een afspraak bij mij nieuwe huisarts. Samen met de apotheekmevrouw vonden zij dat ik veel te veel zware medicijnen slik voor mijn leeftijd.

Mijn nieuwe huisarts noemt zichzelf een progressieve huisarts moet je weten.

Dus zat ik daar en zag ik mijn handjes in te nemen pillen per dag teruggebracht worden tot uiteindelijk 3 pillen. Van 19 pillen naar 3.

Tuurlijk! Ik houd wel van een uitdaging.

Dus begon het afbouwen.
Tussendoor langs bij de cardioloog in het LUMC en die is van mening dat ik al veel te lang een veel te hoge dosering bètablokkers slik. “Bouw maar af.”

Tuurlijk! Ik houd wel van een uitdaging.

Dus bouw ik braaf af! Ik ga van 19 pillen per dag naar 2.
Twee ja.
TWEE JA!

Gisteren weer terug bij mijn progressieve huisarts.
“Hoe voel je je?”
Ik heb mij beter gevoeld, maar …. Wil dit afbouwen een kans geven.
Want …. Slik pas sinds afgelopen zaterdag die nu 2,5 pillen per dag in plaats van de oorspronkelijke  19. Zullen we het nog een maand aankijken?

Hij vind mij dapper.
Ik wil DE uitdaging aan.
Hij zegt dat hij mijn aanpak waardeert.
Ik wil mijn lijf de kans geven om zelf ‘op te starten’. Om te kijken of dat gebeurt.

Samen wachten wij het af en kijken wij het aan.

4 Juli mag ik terug naar mijn huisarts.

En ….. Vanaf aanstaande vrijdag ben ik bètablokkerloos.
18 juni een 24-uurs ECG en 5 juli de uitslag.

Tussendoor nog even langs de neuroloog en de maag darm lever specialist.

En natuurlijk het gevecht met de verzekering!

My life rocks!


dinsdag 24 mei 2016

Reserve liggen

Iets met geduld hebben
maar ook iets met GEEN geduld willen hebben

Ik lig reserve te liggen. 
Ik lig, tijdens mijn reserve liggen, na te denken over hoe het een jaar geleden was. 
Ik kom, tijdens het reserve liggen, tot de conclusie dat mijn ziek zijn verergerd is.
Ik realiseer mij, tijdens het reserve liggen, dat deze langere periode van reserve moeten liggen mijn neus aan het uitkomen is. 
Ik probeer, tijdens mijn reserve liggen te bedenken waar dit door komt.
Deze verslechtering. 

Is het mijn RevaliDinges?
Is het het afbouwen van 90% van mijn medicijnen?
Zijn het alle artsen die van alles van mij willen?
Is het het gezien dat weer speelt met mijn verzekeringsmaatschappij? 
Is het het tegenstrijdige rapport dat mijn keuringsarts geschreven heeft en waartegen in weer in verweer moet?
Of is het gewoon zo dat ME, Lyme en de Co Infecties die mijn lijf bevolken kindjes krijgen. 
Kindjes die mijn lijf vullen met hun pijn en uitputting.

Of ligt 'het' gewoon aan mij?
Ben ik mijn ziek zijn even zat?
Wil ik graag weer reserve kunnen staan in plaats van liggen.
Of, nog beter, een basisplaats opeisen in het team wat leven heet.
Leven dat bestaat uit werken, sporten, op avontuur gaan en nieuwe ervaringen opslaan in een invoelbare rugzak. 
Een rugzak die ik gemakkelijk kan tillen. 
Omdat ik sterk genoeg ben! 

Wat een sip blogje zeg!
Ik zit het even snel terug te lezen en realiseer mij dat ik belangrijke dingen vergeet.
Mensen die mijn beperkingen zien, soms zelf voelen en er alles aan willen doen om het voor mij dragelijker te maken. 
Mensen die ten alle tijden naast mij staan. Nou ja zitten of liggen. 
Mensen die geven, zonder wat terug te verwachten. 
Mensen die mij lief hebben. Om wie en wat ik ben. 

En dus ..... Dus laat ik mij omarmen door dit leven. 
En koester ik de warme, bijzondere en zeker fijne dingen die ik met jullie mag en kan delen. 
Vier ik ieder feestje wat gevierd kan worden. Al schreeuwt mijn lijf NEE! 
Geniet ik van de kaartjes, hapjes, lieve berichtjes op Facebook en twitter. 
Kortom; Leef ik mijn leven en probeer altijd naar het positieve te kijken. 
Stop ik kleine geluksmomentjes in mijn rugzak, die gelukkig niet te zwaar wordt om te tillen. 

Maar soms
Soms is dat even lastig! 
Gelukkig maar even!

donderdag 28 april 2016

STOM

Iets met acceptatie 
Maar ook iets met door blijven vechten

Deze keer zit ik iets langer in de PEM dan normaal. Het zal een nawee zijn van mijn RevaliDinges en het feit dat ik nu soort van tijd heb om mijn artsenafspraken, die ik allemaal uitgesteld had, weer op te pakken. 

Gisteren was het Koningsdag en een dag dat ik, liggend op de bank, na lag te denken over hoe het zou zijn om opeens weer helemaal beter te zijn. De vraag is of ik dat zou willen. 
Het antwoord op deze vraag is een volmondig JA!

Ik wil weer zo veel lepels hebben dat ik ze met moeite op kan maken. Ik wil weer die fladderende vlinder zijn die overal waar het fijn is neer kan strijken. Ik mis het werken, sporten, landen ontdekken, van bergen af glijden op latten, als stoere chick op de motor naar een terrasje rijden om daar heerlijk te lunchen, concerten bezoeken en de hele avond staan dansen en zingen, mijn oude lijf (zonder pijn en 30 kilo lichter ….. als het er onderhand geen 40 zijn), iedere zondag een wedstrijd spelen en vooral genieten van de 3e helft, stappen en de kroegen onveilig maken, ’s morgens uitgerust wakker worden en zin hebben in de dag die voor mij ligt en dan vooral de energie hebben voor de dag die voor mij ligt, enz., enz., enz.

Al liggend op de bank kwamen ook de strategieën (lees behandelingen) die ik gevolgd heb weer voorbij. 
Mijn 21 daagse infusenkuur waarbij ieder zakje dat mijn lijf inliep voorzien was van een heerlijk drankje. Tijdens deze kuur schoot mijn gezondheid omhoog. Mijn ziek zijn zakte voor mijn gevoel de diepte in, tot ik moest stoppen en door moest op de orale AB en ik al snel weer op min ‘oude’ niveau zat.
Mijn pot Stratego in Augsburg die ik heb moeten staken omdat mijn lichaam deze behandeling niet meer aankon. Mijn Maarschalk werd geslagen. 
Mijn versie van LevensWeg, die meer kwaad dan goed gedaan heeft. RevaliDingessen is niet de behandeling voor mij. Mijn LevensWegAutootje is tot stilstand gekomen. En toch ben ik blij dat ik ook deze behandeling geprobeerd heb. 

En het einde is nog niet in zicht! Eind dit jaar, begin volgend jaar ga ik toch weer aan de AB. Maar dan alleen nog maar via infusen. Eerst 21 (ik hoop 30) dagen dagelijks, opgevolgd door 20 weken lang, 2x per week. 

Mensen vragen wel eens waarom ik blijf behandelen en het antwoord op deze vraag is simpel. Omdat ik %en wil winnen. Omdat ik minder ziek wil zijn. Nu bestaat mijn leven uit DE BANK en zo nu en dan wat leuks doen. Dit leuks doen wordt genadeloos afgestraft, maar is het zo waard.

Hoe stom is het eindelijk dat je gestraft wordt voor iets leuks doen (lees een beetje werken of een gezellig iets) en je het normaal vindt dat de PEM die daar altijd op volgt, normaal is. Dat de pijn en uitputting normaal zijn en dat je ze met een glimlach op je gezicht ondergaat. Omdat het het waard was. 


Het hebben van ME en Lyme en een zooitje co infecties is STOM!
Deze keer wil ik het niet relativeren! 

zaterdag 16 april 2016

Lopen voor Lyme

Iets met BELACHELIJK dat het nodig is,
maar ook iets met ik had het NIET willen missen!

Vorige week zaterdag was het 9 april. 
DE dag dat Lopen voor Lyme eindelijk aangebroken was. 
EINDELIJK!

De hele ochtend stuiterde Miek door haar huis. Het was misschien beter om rust te nemen, maar als je lijf één grote onrustige stuiterbal is …. niet te doen. 

Laat ik voorop stellen dat het BELACHELIJK is dat Chronische Lymepatiënten in de kou staan. Dat hun ziekte niet erkend wordt. Dat er dus ook geen behandeling vergoed wordt. 

Het is natuurlijk VRESELIJK dat een evenement als Lopen voor Lyme in het leven moet worden geroepen om een paar Lymepatiënten een behandeling te kunnen laten volgen. Dat mensen soort van moeten bedelen bij anderen om deze kosten te kunnen dekken. Dat wij gewoon maar lekker ziek moeten blijven, goedgekeurd worden om te werken terwijl sommigen van ons wegkwijnen. Zelfmoord plegen omdat ….. 

9 April was voor mij een dag waarop ik mij vreselijk jarig voelde. 13 Lieve mensen hebben zich voor mij ingezet. Hebben sponsoren geworven, zijn naar Woudenberg gereden, op hun vrije zaterdag om zichtbaar te maken dat ook zij met Lymepatiënten en dan mij in het bijzonder begaan zijn. 

Ik heb die hele dag rondgestuiterd van blijdschap. 
Ik heb die dag zo vreselijk bijzonder gevonden. 
Ik heb zo vreselijk genoten! 

12 Lieve mensen liepen in Team Miek shirts en broeken hun benen uit hun lijf voor …. voor MIJ! Ik heb een aantal medeschuitjegenootjes die ik digitaal redelijk goed ken, live mogen knuffelen. Ik heb rond de 2.000 man / vrouw / kind een TOPdag zien hebben. En dan de awareness die Lopen voor Lyme heeft opgeleverd. Ruim 1.200 lopers hebben in hun omgeving het gehad over een Chronische Lymepatiënt. Hebben hun omgeving uitgelegd dat deze ziekte levens verwoest en dat in ons mooie Nederland deze mensen letterlijk in de kou liggen. Staan is vaak te zwaar. Geen bestaande ziekte = geen behandeling. WAUW!

Rest mij een dikke vette schitterende veer in Berdien haar kont te steken! Wat een TOPwijf ben je toch! 
Alle anderen van Stichting Lopen voor Lyme en alle vrijwilligers die ons letterlijk als VIP’s behandeld hebben ….. BEDANKT!
Mijn team! DANK JULLIE WEL! Jullie hebben mij de dag van 2016 bezorgd! Wat heb ik mij geliefd en bijzonder gevoeld die dag!
En dan alle sponsoren …. Dank jullie wel! Mijn behandeling is een grote stap dichterbij gekomen en daar ben ik iedereen vreselijk dankbaar voor! 
Mijn sponsoren .... Wood for You, CEP en Blue Pepper ..... Dankzij jullie zag Team Miek; We Believe! er uit om door een ringetje te halen. Dank jullie wel daarvoor! 

En nu?
Nu hoop ik volgend jaar nog een keer mee te kunnen doen om het restant van de centjes nodig voor mijn onderzoeken en behandeling bij elkaar te sprokkelen. Denk jij daar een rol in te kunnen en willen spelen? Let me know! 

Maar …..
Ik ga wel dit jaar / begin volgend jaar beginnen met mijn behandeling!
30 Dagen iedere dag antibiotica via een infuus opgevolgd door 20 weken lang, 2x per week hetzelfde, maar dan in een mega hoge dosering. 
De antibiotica heb ik gesponsord gekregen! Hoe gaaf is dat? Nu alles nog in beweging zetten. 
Dat ga ik deze zomer doen. 

I am gonna kill those mother fuckers! 
Ze hebben mijn lijf nu lang genoeg als thuis gebruikt! 

WEGWEZEN!
Time to move! 

#WeBelieve