dinsdag 25 oktober 2016

HoopLeeg

Iets met hoop 
Maar ook iets met deed even leven

In mijn vorige blog was ik een enthousiast, hoopvol Miekje. Deze hoop is hard de grond ingeboord. Ik blijf enthousiast hoor, maar even niet meer zo hoopvol. 

Dat verhaal over dat abnormaal weinig zuurstof in je bloed hebben klonk 'leuk'. Vooral omdat ik de hoop had dat 'ze' dat wel even zouden kunnen fixen, maar de vervolgonderzoeken die nodig zijn .... die kunnen alleen plaatsvinden in the U S of A is mij verteld door mijn longarts. 

Tuurlijk!

Voor de behandeling van Lyme moet je naar het buitenland. 
Voor ME is geen behandeling of je moet mee kunnen doen aan een studie in Noorwegen.
En voor dit probleem waarvan ik nog steeds het gevoel heb dat hier een belangrijke sleutel van mijn ziek zijn ligt, moet ik naar Amerika. 

Misschien wordt het tijd om mij neer te leggen bij het feit dat ik 'gewoon' ziek ben zoals ik ben en dat verbetering vinden binnen onze landgrenzen er voor nu niet in gaat zitten. 

Maar pffffffffffft. Wat is dat moeilijk. 
En eigenlijk NIET acceptabel. 

Ik heb de afgelopen jaren meerdere spellen gespeeld. Stratego, Levensweg en nu ben ik wel even uitgespeeld. Voor de komende 2 maanden dan. Want ..... begin volgend jaar ga ik Cluedo spelen en op zoek naar de naald in de hooiberg. Namelijk DE arts die wel verstand heeft van zuurstof en bloed. In Nederland!

vrijdag 30 september 2016

Hoop doet leven

Iets met hoop
Maar ook iets met doet NOG MEER leven

Zoals jullie in mijn vorige blogje hebben kunnen lezen hebben ze tijdens de dubbele inspanningsproef in het ME centrum geconstateerd dat ik abnormaal (dat woord moet ik gebruiken van ze) weinig zuurstof in mijn bloed heb.

Tegelijkertijd is (maar dat is niet nieuw) mijn hartslag in rust veel en veel te hoog. 

24 uurs ECG geeft een gemiddelde hartslag van 110 per minuut aan.

Nu is het zo dat (even zelf bedacht) 


Of
Mijn hart pompt zo snel waardoor mijn bloed geen zuurstof op kan nemen. Simpelweg omdat het te hard stroomt. 


Of
Mijn hart pompt zo snel omdat mijn bloed geen zuurstof op kan nemen terwijl mijn organen schreeuwen om zuurstofrijk bloed en het hart dus denkt: harder pompen.

Maar ja .....
Mijn huisarts (waar ik maandag was) kon de uitslagen niet interpreteren 🙄

Mijn longarts (waar ik gisteren was) ook niet, maar gaat met collega's overleggen en belt mij maandag. Ze wil mij echt heel graag helpen zegt ze. En ik geloof haar.

En ..... volgende week donderdag ga ik naar een cardioloog die gespecialiseerd is in het vrouwenhart. Hoop dat zij de uitslagen wel kan lezen ☺️

Het geeft hoop!

Ik kan mij voorstellen dat als er te weinig zuurstof in mijn bloed is, organen moet knokken om om te blijven werken. Als dat al lukt.

Een soort van hoogteziekte onder nap?

Dat dat mij helemaal uitput ...... 

Dus dat als ze dag kunnen fixen ik ....... nou ja ....... hoop doet extra leven ☺️

Wordt dus weer vervolgd, maar wilde jullie even een update geven n.a.v. mijn #WachtkamerSerieFoto's

vrijdag 19 augustus 2016

Oud Miekie

Iets met je jong voelen
Maar ook iets met heel oud zijn

Zoals jullie weten heb ik deze week 2 keer mogen fietsen in Amsterdam. Een dubbele inspanningsproef dus. Vooral omdat ik momenteel bètablokker-loos ben leek het mij een goed idee om mijn testen van 2011 te herhalen om te kijken:
1. Hoe ik scoor zonder bètablokkers
2. De 2 testen naast elkaar te leggen om te kijken wat er veranderd is
3. Nieuwe gegevens te hebben voor mijn verzekeringsmaatschappij

Op dinsdag stapte ik vol goede moed in mijn dakloze Saabine om de 50 minuten naar 020 te overbruggen. Daar aangekomen werd ik omgetoverd in een CyberMiekie waarna ik de fiets mocht bestijgen. Mijn hartslag startte op 119 en ik moest trappen tot ik niet meer trappen kon.

Mijn inspanningscapaciteit stond gelijk met die van een 88 jarige ….. En dat op een redelijke dag!

Geen leuk nieuws, maar er was ook iets anders aan de hand.
Iets wat totaal niet bij ME hoort en de arts zorgen baart.

Het blijkt dat ik heel veel lucht inadem en heel weinig CO2 uitadem. Met andere woorden: Mijn bloed neemt bijna geen zuurstof op. Of dit komt door een probleem in mijn longen of hart, dat weet de man niet, maar er moet naar gekeken worden.
Mijn waardes zijn op dat vlak abnormaal (ik moest het woord abnormaal van hem opschrijven). Het grafiekje waar deze waarden i weergegeven worden was bijna leeg omdat mijn waardes boven de maximale grafiekwaarde uitkwamen.

Woensdag stapte ik redelijk uitgeput mijn dakloze Saabine is om mij weer naar 020 te brengen. Voor Leiden had ik al 3 files te pakken en dus kwam ik te laat aan in 020. Wederom werd ik omgetoverd tot CyberMiekie en besteeg ik, met zadelpijn deze keer, de fiets. Mijn hartslag startte op 129 en ik moest trappen tot ik niet meer trappen kon 2.0

Binnen 24 uur was ik veranderd van een 88 jarige in een 120 jarige.Nieuws wat mij op dat moment niet zo veel deed, tot ik Saabine weer in stapte om naar huis te rijden.

120 jaar oud! Dat zijn wel heel erg veel kaarsjes op de taart!

En nu?
Nu krijg ik 1 september alle uitslagen op papier en moet ik als de sodemieter naar mijn longarts. En als de sodemieter betekent in mijn woordenboek na mijn vakantie!
Ik weet al jaren dat ik te snel adem zonder te hyperventileren en heb hier zelfs in 1995 2 weken voor in het ziekenhuis gebivakkeerd, dus die paar weken kunnen er ook nog wel bij!

Wordt vervolgd dus.
Het is niet anders ……




maandag 1 augustus 2016

I need a break

Iets met aan vakantie toe zijn
Maar ook iets met nooit vakantie hebben

Vandaag sta ik uitgeput op en ik vraag mij oprecht af. Waar ben ik zo uitgeput van. Ik heb dit weekeinde niets gedaan behalve een rondje bos op mijn scoot.
Sterker nog ….. Afgelopen week was mijn agenda, op één etentje bij de buren na, helemaal leeg.

Ik ruim mijn ontbijtspulletjes op en opeens voel ik: Ik ben aan vakantie toe.

En opeens slaat het besef toe ….

Ik ben dan wel aan vakantie toe, maar kan ik mijn ME, Lyme en zooitje co infecties dan achterlaten? Kan ik mijn ‘ziek zijn’ thuis laten en in september lekker met Bar op vakantie? En dan uitgerust en weer helemaal opgeladen thuiskomen. Net als mijn lief?

Ik zou willen dat ik 5 weken per jaar vrij kan nemen van mijn ziek zijn. Dat ik net als werkende mensen vakantie kan opnemen. Dan blijf ik verder wel 24 uur per dag ‘werken’. No problemo!

dinsdag 5 juli 2016

Mijn hart is gebroken ….

Iets met hoop hebben ….
Maar ook iets met een bodem die weggeslagen wordt.

Vandaag mocht ik terugkomen bij mijn cardioloog waar ik mijn hoop op gevestigd HAD. Na 1 maand de halve dosering en 1 maand geen bètablokkers meer, WAS ik blij dat deze dag eindelijk aangebroken was. 

Leven zonder bètablokkers betekent voor mij dat koken of boodschapjes doen al topsport beoefenen is. Betekent dat ik zwetend, met nat haar van het zweet, door het leven ga zodra ik van de bank af kom. Betekent ook dat mijn uitputting meer dan sterk is toegenomen. 
Betekent dat mijn kwaliteit van leven, zoals de huisarts dat zo mooi zei gisteren, sterk verminderd is. 

Maar, zoals ik hem ook vertelde, als dat uiteindelijk leidt tot verbetering. Prima. Je kan niet chronisch ziek zijn en 10% kunnen van wat een gezond mens kan zonder klachten te hebben. 

Maar goed.
Vandaag stapte ik vol verwachting mijn Saabine in op weg naar de cardioloog. Om de uitslagen te bespreken en het ‘Hoe nu verder’.

Mijn gemiddelde hartslag over 24 uur is 110 slagen per minuut met een piek van 173 slagen per minuut. Een zogenoemde Tachycardie (Een tachycardie is een hartritme waarbij het hart klopt met een frequentie van meer dan 100 slagen per minuut.)

Zijn diagnose? 
In zijn bewoording?
Je bent gezond! Je hebt alleen migraine, ME en Lyme. 
Je moet werken aan je BMI (die moet omlaag) en je moet conditie op gaan bouwen. 
Sporten dus! 

Je snapt dat mijn hart op dat moment brak. 
Kon ik maar sporten lampenkap. Kon ik maar werken pannenkoek. 

Dat ik net een multidisciplinair revalidatietraject niet succesvol afgesloten heb … 
Dat ik een aangetoonde inspanningsintolerantie heb …
Dat ik deze tachycardie ook al had toen ik nog geen ME had en volop werkte, sportte en zo veel lepels had dat ik ze op een dag niet op kon maken …

Het ligt aan mijn conditie want …. 

Ik ben gezond! 
Ik heb alleen migraine, ME en Lyme.



dinsdag 31 mei 2016

To take a pill or not to take a pill

Iets met dat het zwaar valt
Maar ook iets met niet daarvoor weglopen

Een maand geleden had ik een afspraak bij mij nieuwe huisarts. Samen met de apotheekmevrouw vonden zij dat ik veel te veel zware medicijnen slik voor mijn leeftijd.

Mijn nieuwe huisarts noemt zichzelf een progressieve huisarts moet je weten.

Dus zat ik daar en zag ik mijn handjes in te nemen pillen per dag teruggebracht worden tot uiteindelijk 3 pillen. Van 19 pillen naar 3.

Tuurlijk! Ik houd wel van een uitdaging.

Dus begon het afbouwen.
Tussendoor langs bij de cardioloog in het LUMC en die is van mening dat ik al veel te lang een veel te hoge dosering bètablokkers slik. “Bouw maar af.”

Tuurlijk! Ik houd wel van een uitdaging.

Dus bouw ik braaf af! Ik ga van 19 pillen per dag naar 2.
Twee ja.
TWEE JA!

Gisteren weer terug bij mijn progressieve huisarts.
“Hoe voel je je?”
Ik heb mij beter gevoeld, maar …. Wil dit afbouwen een kans geven.
Want …. Slik pas sinds afgelopen zaterdag die nu 2,5 pillen per dag in plaats van de oorspronkelijke  19. Zullen we het nog een maand aankijken?

Hij vind mij dapper.
Ik wil DE uitdaging aan.
Hij zegt dat hij mijn aanpak waardeert.
Ik wil mijn lijf de kans geven om zelf ‘op te starten’. Om te kijken of dat gebeurt.

Samen wachten wij het af en kijken wij het aan.

4 Juli mag ik terug naar mijn huisarts.

En ….. Vanaf aanstaande vrijdag ben ik bètablokkerloos.
18 juni een 24-uurs ECG en 5 juli de uitslag.

Tussendoor nog even langs de neuroloog en de maag darm lever specialist.

En natuurlijk het gevecht met de verzekering!

My life rocks!


dinsdag 24 mei 2016

Reserve liggen

Iets met geduld hebben
maar ook iets met GEEN geduld willen hebben

Ik lig reserve te liggen. 
Ik lig, tijdens mijn reserve liggen, na te denken over hoe het een jaar geleden was. 
Ik kom, tijdens het reserve liggen, tot de conclusie dat mijn ziek zijn verergerd is.
Ik realiseer mij, tijdens het reserve liggen, dat deze langere periode van reserve moeten liggen mijn neus aan het uitkomen is. 
Ik probeer, tijdens mijn reserve liggen te bedenken waar dit door komt.
Deze verslechtering. 

Is het mijn RevaliDinges?
Is het het afbouwen van 90% van mijn medicijnen?
Zijn het alle artsen die van alles van mij willen?
Is het het gezien dat weer speelt met mijn verzekeringsmaatschappij? 
Is het het tegenstrijdige rapport dat mijn keuringsarts geschreven heeft en waartegen in weer in verweer moet?
Of is het gewoon zo dat ME, Lyme en de Co Infecties die mijn lijf bevolken kindjes krijgen. 
Kindjes die mijn lijf vullen met hun pijn en uitputting.

Of ligt 'het' gewoon aan mij?
Ben ik mijn ziek zijn even zat?
Wil ik graag weer reserve kunnen staan in plaats van liggen.
Of, nog beter, een basisplaats opeisen in het team wat leven heet.
Leven dat bestaat uit werken, sporten, op avontuur gaan en nieuwe ervaringen opslaan in een invoelbare rugzak. 
Een rugzak die ik gemakkelijk kan tillen. 
Omdat ik sterk genoeg ben! 

Wat een sip blogje zeg!
Ik zit het even snel terug te lezen en realiseer mij dat ik belangrijke dingen vergeet.
Mensen die mijn beperkingen zien, soms zelf voelen en er alles aan willen doen om het voor mij dragelijker te maken. 
Mensen die ten alle tijden naast mij staan. Nou ja zitten of liggen. 
Mensen die geven, zonder wat terug te verwachten. 
Mensen die mij lief hebben. Om wie en wat ik ben. 

En dus ..... Dus laat ik mij omarmen door dit leven. 
En koester ik de warme, bijzondere en zeker fijne dingen die ik met jullie mag en kan delen. 
Vier ik ieder feestje wat gevierd kan worden. Al schreeuwt mijn lijf NEE! 
Geniet ik van de kaartjes, hapjes, lieve berichtjes op Facebook en twitter. 
Kortom; Leef ik mijn leven en probeer altijd naar het positieve te kijken. 
Stop ik kleine geluksmomentjes in mijn rugzak, die gelukkig niet te zwaar wordt om te tillen. 

Maar soms
Soms is dat even lastig! 
Gelukkig maar even!