Iets met angst ....
En ook iets met beven ....
3 maanden geleden startte ik met mijn behandeling uit Augsburg.
DE behandeling. Ook een behandeling waar ik een lange adem voor moest hebben. We moesten eerder in minimaal één jaar of langer denken dan in maanden.
En dus knauwde ik 60 pillen per dag weg. Met handen vol schoof ik ze naar binnen. Alles om die KLOTEbeesies de nek om te draaien. Eén voor één .... Beesie voor beesie.
Dat ik ondertussen mijn leverwaardes moest laten checken omdat die iets aan de hoge kant waren .... OK. De Duitse arts wilde dat ik dit wekelijks zou doen. Ik vond dat onzin.
15 Juli, op de B-Day van mijn lief ben ik gestart met DE behandeling.
25 Augustus heb ik voor het eerst mijn leverwaardes laten checken.
Op het randje waren ze toen volgens de HA. Ik mocht door!
13 Oktober gingen er 7 buizen bloed naar Augsburg. Testen of de behandeling wat deed.
De uitslagen waren wat mij betreft ok, maar ik ben geen arts. Lyme en de co's iets naar beneden, maar mijn immuun helemaal ingezakt. Voorzichtig met bacilletjes dus.
17 Oktober heb ik wederom mijn leverwaardes laten testen.
Bij het ophalen van de uitslagen kwam de HA door de gang achter mij aangerend. Ok ik mijn leverwaardes bekeken had. "Nee". Hij maakt zich zorgen. De leverwaardes zijn verdubbeld t.o.v. 25/08 en nu dus ver over de rand. Verder heb ik hem niet laten praten :)
Morgen spreek ik om 13:45 uur mijn specialist uit Augsburg en heb ik om 14:15 uur een afspraak met mijn specialist in Nederland. Beide zijn al via de mail op de hoogte van al mijn uitslagen ....
En nu?
Nu ben ik BANG!
Bang dat ik zal moeten stoppen met DE behandeling.
Bang dat al de energie, het slecht voelen en al het geld in een afvoerputje stroomt omdat ik niet door mag gaan met DE behandeling.
En dat SUCKS!
En dus?
Dus mag het nog heel lang duren voor het morgen is.
Dus neem ik t/m morgen 13:44 uur braaf mijn pillen in.
Omdat ik NIET wil stoppen met behandelen.
Omdat ik niet de hoop op wil geven dat ik die KLOTEbeesies kan verslaan.
Maar .... Misschien valt het wel mee allemaal.
En mag ik toch doorgaan met de behandeling?
zondag 26 oktober 2014
zondag 21 september 2014
Scootmobiel
Iets met je wereld vergroten
Maar ook iets met …. Je wereld vergroten
Gisteren heb ik samen met mijn lief DE stap genomen en hebben
wij een scootmobiel gekocht. Een scootmobiel die net afgeleverd is en nu in
mijn gang een scootmobiel staat te zijn.
Hoe ik mij hieronder voel?
Gisteren was ik er toch wel even verdrietig van.
Op facebook werd er massaal gereageerd op: SHIT .... Scootmobiel gekocht
.... — verdrietig.
Zo vreselijk lief! Zo veel harten die onder mijn riem
gestoken werden. Ik voel mij echt gesterkt door al deze lieve reacties, want zo
een status posten kost wel wat wissen …. Opnieuw typen …. Wissen …. Opnieuw typen
…. Annuleren …. Opnieuw typen en dan uiteindelijk …. Plaatsen.
Facebook is voor mij een gemakkelijke manier om JUIST dit
soort dingen te posten. De reacties komen niet een op een binnen en men weet
hoe het met mij gaat en wat er in mijn leventje gebeurt.
Gisteren hebben mijn lief en ik besloten er het beste van
te maken en om van mijn scootmobiel de hipste van Nederland te maken. Ik heb
gelukkig 3 sets gekleurde onderdelen gekregen (1 setje extra), dus ik heb een
grijze set voor serieuze ritjes, lief gaat een roze set maken voor de echt
MiekRitjes en dan wil ik ook nog een oranje set voor de E- en WK’s. De houder
voor de iPhone is al besteld, net als gekke stickers. Morgen op pad voor meer PimpSpulletjes
en dan maar gaan rijden.
Ooooohhhhhh wat klinkt dat KUT. Gaan rijden! Ben de
drempel nu voor een deel over, want heb hem, maar nu nog de lastige klim naar
de top.
Wish me luck.
Waar ik mij aan vasthoud?
Aan het feit dat ik het park in zal kunnen en soort van
kan wandelen met Sammie, stedentripjes kan gaan maken en dan ook daadwerkelijk
de stad in kan, op vakantie rond kan scheuren door steden die ik wil ontdekken,
dat ik weer naar concerten kan gaan en zonder pijn de zaal of het stadion kan
bereiken, enz. enz.
Kortom: Als ik de top van de drempel bereikt heb, zal mijn
wereld weer groter worden. Zal ik weer met mijn lief op pad kunnen.
En dan het antwoord de vraag die ik zo lang ik tegen dit
ding aan zit te hikken veel krijg: Waarom geen rolstoel? Simpelweg omdat ik
niet geduwd wil worden en naast mijn lief wil kunnen ‘lopen’. Ik probeer zo
lang mogelijk mijn lief niet in de verzorgersrol te duwen. Tot op heden lukt
dat goed en ik hoop dat het NOOIT nodig zal zijn. Maar …. Iedereen op zijn of
haar eigen manier!
donderdag 21 augustus 2014
PillenMoe
Iets over een nieuwe behandeling
Maar ook iets over het nu al zat zijn
Zoals jullie waarschijnlijk weten ben ik 15 juli jl.
gestart met een nieuwe behandeling. Een behandeling die bestaat uit het innemen
van ongeveer 60 pillen per dag. Een behandeling die hopelijk de beesies die
mijn lijf bevolken voor een groot deel uit moet roeien. Een behandeling die
minimaal een jaar gaat duren.
Eind september mag ik mijn bloed weer naar Augsburg laten
brengen om te testen of de behandeling iets doet.
60 pillen per dag innemen is een hele belasting. Handen
vol pillen slik ik 2x per dag door. Mijn lijf voelt MOE … Uitgeput. Mijn geest
doet gezellig mee.
Ik merk dat mijn reacties ‘oppervlakkig’ zijn.
Ik merk dat zelfs het schrijven van dit blogje moeite
kost. Ik heb moeite met het vinden van de woorden en het gevoel. Alles is me even te veel.
Mijn enthousiaste ik word op dit moment weggedrukt door de
pillen en de effecten daarvan. En daar baal ik van, maar …. Ik weet waar ik het
voor doe en dus slik ik handen vol pillen en hoop dat iedereen ‘even’ geduld
met me heeft.
maandag 21 juli 2014
Mooi cadeau
Iets over een hele slechte gewoonte
Maar ook iets over hoop
Ik heb meerdere slechte gewoontes, maar degene die op 1
staat is roken.
Een goede vriend van mij rookt ook. Samen staan we buiten
te paffen als dit niet binnen mag. Wel zo gezellig, niet zo gezond.
Voor mijn verjaardag kreeg ik van hem een
laserbehandeling. Een behandeling waardoor het stoppen met roken heel erg
gemakkelijk zou worden.
Vanmorgen was het zo ver en zijn we samen gelaserd.
Stoppen met roken; Graag, maar dan zonder moeite vertelde ik de vrouw van de
laser vanmorgen. Voor mijn gezondheid stoppen? Hmmmm. Lastig. Ik ken mijzelf ….
Als ik niet wil stoppen, stop ik niet. Als iemand mij zegt dat ik moet stoppen, stop ik al helemaal niet.
De grote vraag is: Als ik echt zou willen stoppen, lukt
het dan wel?
Lang verhaal kort maken. Ik ben gelaserd, maar niet
gestopt. Wel ben ik aan het denken gezet. En dat is eerlijk gezegd voor het
eerst. Ik ben aan het denken gezet over iedere sigaret die ik naar binnen hijs.
Eigenlijk is het belachelijk dat ik 58 pillen per dag slik om %-en te winnen en
dan toch iedere keer een peuk opsteek.
Welke sigaretten ik kan missen als kiespijn?
* De sigaretten die ik ‘moet’ roken na het eten als ik in
een restaurant zit en dat ik dan alleen buiten sta te roken. Armoe!
* De laatste sigaret voordat ik het vliegtuig instap en weet
dat ik de komende 12 uur niet kan roken. Stress.
* De sigaret die ik nodig heb terwijl ik bij mensen ben waar
je niet binnen kan roken. Ongezellig.
En dus ben ik aan het denken gezet ….
Ik mag binnen 6 maanden na vandaag terug voor een
(kosteloze) herhaling van de behandeling. En wie weet …. Wie weet doe ik dat en
stop ik dan echt met roken. In de tussentijd ga ik er voor en probeer ik zo
veel mogelijk sigaretten te vervangen door mijn, ook dankzij de bewustwording
ontstaan door dit cadeau, aangeschafte e-sigaret.
Het nadenken over mijn rookgedrag is een mooie cadeau. Hij
weet nog niet dat hij mij dit mooie cadeau gegeven heeft. Hij zal teleurgesteld
zijn dat ik weer (lees: nog steeds) rook.
Maar ik ben dankbaar!
Dankbaar voor dit mooie cadeau!
Dus: Dank je wel!
woensdag 2 juli 2014
TE hoge drempel

Waarheid als de spreekwoordelijke KOE. Misschien dat
daarom dit blogje al een ruim twee weken op TE posten staat?
Iets met mijn grootste nachtmerrie
Maar ook iets met in beweging blijven
Stilstand is achteruitgang.
Een waarheid als een koe, maar …. Hoe kan je vooruit gaan
als je een ziekte hebt die in Nederland niet bestaat. Een ziekte die niet
bestaat kan niet behandeld worden. Mag niet behandeld worden. En dus sta je
stil en ga je achteruit.
Ook ik merk dit (letterlijk) aan den lijve. Ik ga
achteruit. En dus loop ik al ruim een half jaar bij de fysio, zonder dat dit zonden aan de spreekwoordelijke dijk zet, en wijk ik uit naar Duitsland. Om daar behandeld te worden. Dat ik dit zelf mag (lees: MOET) betalen …. Dat is en blijft bizar en
eigenlijk ook heel erg oneerlijk. Maar goed. Daar gaat dit blogje niet over.
Dit blogje gaat over afscheid nemen. Afscheid nemen van
activiteiten die niet meer kunnen.
* Werken. En dan bedoel ik meer dan de 2 uur die ik per week
werk.
* Winkelen en dan niet online, maar echt in een winkel.
* Stedentripjes waar je de hele dag door een stad slentert.
* Concerten. Genietend van de muziek en lekker dansen.
* Avonden in de kroeg hangen.
* Enz. enz.
Om heel eerlijk te zijn, merk ik dat ik voor een groot
deel huisgebonden ben. En daar baal ik van!
Maar …. Ook hier gaat dit blogje eigenlijk niet over.
Gisteren heb ik mij voor laten lichten over het hoe ik
weer meer dingen samen met mijn lief zou kunnen doen.
Gisteren ben ik een VRESELIJK hoge drempel overgegaan.
Gisteren ben ik binnengestapt in een zorgwinkel.
Gisteren heb ik mij voor laten lichten over
vervoersmiddelen.
Gisteren heb ik hakkelend en zwaar zwetend van ongemak
gekeken naar een vervoermiddel waarmee ik mogelijk maak om misschien weer te
kunnen gaan winkelen, een steden tripje te doen, naar een concert te gaan.
Heb ik een TOPdag, dan heb ik dit vervoersmiddel niet
nodig, maar heb ik een gewone dag waarop ik iets leuks wil doen, dan zal ik
mijzelf over een mega hoge drempel moeten hijsen om, in eerste instantie mijn
lief, en hopelijk ook mijzelf een plezier te moeten doen. Dan zal ik DE stap
moeten nemen om ….
Maar eerst moet ik zo ver zijn om hem daadwerkelijk te
bestellen.
En daar ben ik nog lang niet aan toe.
Abonneren op:
Posts (Atom)



