zondag 26 oktober 2014

Angst en beven

Iets met angst ....
En ook iets met beven ....

3 maanden geleden startte ik met mijn behandeling uit Augsburg.
DE behandeling. Ook een behandeling waar ik een lange adem voor moest hebben. We moesten eerder in minimaal één jaar of langer denken dan in maanden. 
En dus knauwde ik 60 pillen per dag weg. Met handen vol schoof ik ze naar binnen. Alles om die KLOTEbeesies de nek om te draaien. Eén voor één .... Beesie voor beesie. 
Dat ik ondertussen mijn leverwaardes moest laten checken omdat die iets aan de hoge kant waren .... OK. De Duitse arts wilde dat ik dit wekelijks zou doen. Ik vond dat onzin.

15 Juli, op de B-Day van mijn lief ben ik gestart met DE behandeling. 
25 Augustus heb ik voor het eerst mijn leverwaardes laten checken. 
Op het randje waren ze toen volgens de HA. Ik mocht door!
13 Oktober gingen er 7 buizen bloed naar Augsburg. Testen of de behandeling wat deed.
De uitslagen waren wat mij betreft ok, maar ik ben geen arts. Lyme en de co's iets naar beneden, maar mijn immuun helemaal ingezakt. Voorzichtig met bacilletjes dus. 
17 Oktober heb ik wederom mijn leverwaardes laten testen.
Bij het ophalen van de uitslagen kwam de HA door de gang achter mij aangerend. Ok ik mijn leverwaardes bekeken had. "Nee". Hij maakt zich zorgen. De leverwaardes zijn verdubbeld t.o.v. 25/08 en nu dus ver over de rand. Verder heb ik hem niet laten praten :) 

Morgen spreek ik om 13:45 uur mijn specialist uit Augsburg en heb ik om 14:15 uur een afspraak met mijn specialist in Nederland. Beide zijn al via de mail op de hoogte van al mijn uitslagen ....

En nu?
Nu ben ik BANG!
Bang dat ik zal moeten stoppen met DE behandeling.
Bang dat al de energie, het slecht voelen en al het geld in een afvoerputje stroomt omdat ik niet door mag gaan met DE behandeling. 
En dat SUCKS!

En dus?
Dus mag het nog heel lang duren voor het morgen is.
Dus neem ik t/m morgen 13:44 uur braaf mijn pillen in.
Omdat ik NIET wil stoppen met behandelen. 
Omdat ik niet de hoop op wil geven dat ik die KLOTEbeesies kan verslaan. 

Maar .... Misschien valt het wel mee allemaal.
En mag ik toch doorgaan met de behandeling?


zondag 21 september 2014

Scootmobiel

Iets met je wereld vergroten
Maar ook iets met …. Je wereld vergroten

Gisteren heb ik samen met mijn lief DE stap genomen en hebben wij een scootmobiel gekocht. Een scootmobiel die net afgeleverd is en nu in mijn gang een scootmobiel staat te zijn.

Hoe ik mij hieronder voel?
Gisteren was ik er toch wel even verdrietig van.

Op facebook werd er massaal gereageerd op: SHIT .... Scootmobiel gekocht .... — verdrietig.

Zo vreselijk lief! Zo veel harten die onder mijn riem gestoken werden. Ik voel mij echt gesterkt door al deze lieve reacties, want zo een status posten kost wel wat wissen …. Opnieuw typen …. Wissen …. Opnieuw typen …. Annuleren …. Opnieuw typen en dan uiteindelijk …. Plaatsen.

Facebook is voor mij een gemakkelijke manier om JUIST dit soort dingen te posten. De reacties komen niet een op een binnen en men weet hoe het met mij gaat en wat er in mijn leventje gebeurt.

Gisteren hebben mijn lief en ik besloten er het beste van te maken en om van mijn scootmobiel de hipste van Nederland te maken. Ik heb gelukkig 3 sets gekleurde onderdelen gekregen (1 setje extra), dus ik heb een grijze set voor serieuze ritjes, lief gaat een roze set maken voor de echt MiekRitjes en dan wil ik ook nog een oranje set voor de E- en WK’s. De houder voor de iPhone is al besteld, net als gekke stickers. Morgen op pad voor meer PimpSpulletjes en dan maar gaan rijden.

Ooooohhhhhh wat klinkt dat KUT. Gaan rijden! Ben de drempel nu voor een deel over, want heb hem, maar nu nog de lastige klim naar de top.

Wish me luck.
Waar ik mij aan vasthoud?
Aan het feit dat ik het park in zal kunnen en soort van kan wandelen met Sammie, stedentripjes kan gaan maken en dan ook daadwerkelijk de stad in kan, op vakantie rond kan scheuren door steden die ik wil ontdekken, dat ik weer naar concerten kan gaan en zonder pijn de zaal of het stadion kan bereiken, enz. enz.

Kortom: Als ik de top van de drempel bereikt heb, zal mijn wereld weer groter worden. Zal ik weer met mijn lief op pad kunnen.  

En dan het antwoord de vraag die ik zo lang ik tegen dit ding aan zit te hikken veel krijg: Waarom geen rolstoel? Simpelweg omdat ik niet geduwd wil worden en naast mijn lief wil kunnen ‘lopen’. Ik probeer zo lang mogelijk mijn lief niet in de verzorgersrol te duwen. Tot op heden lukt dat goed en ik hoop dat het NOOIT nodig zal zijn. Maar …. Iedereen op zijn of haar eigen manier!


donderdag 21 augustus 2014

PillenMoe

Iets over een nieuwe behandeling
Maar ook iets over het nu al zat zijn

Zoals jullie waarschijnlijk weten ben ik 15 juli jl. gestart met een nieuwe behandeling. Een behandeling die bestaat uit het innemen van ongeveer 60 pillen per dag. Een behandeling die hopelijk de beesies die mijn lijf bevolken voor een groot deel uit moet roeien. Een behandeling die minimaal een jaar gaat duren.
Eind september mag ik mijn bloed weer naar Augsburg laten brengen om te testen of de behandeling iets doet.

60 pillen per dag innemen is een hele belasting. Handen vol pillen slik ik 2x per dag door. Mijn lijf voelt MOE … Uitgeput. Mijn geest doet gezellig mee.

Ik merk dat mijn reacties ‘oppervlakkig’ zijn.
Ik merk dat zelfs het schrijven van dit blogje moeite kost. Ik heb moeite met het vinden van de woorden en het gevoel. Alles is me even te veel. 


Mijn enthousiaste ik word op dit moment weggedrukt door de pillen en de effecten daarvan. En daar baal ik van, maar …. Ik weet waar ik het voor doe en dus slik ik handen vol pillen en hoop dat iedereen ‘even’ geduld met me heeft.


maandag 21 juli 2014

Mooi cadeau

Iets over een hele slechte gewoonte
Maar ook iets over hoop

Ik heb meerdere slechte gewoontes, maar degene die op 1 staat is roken.

Een goede vriend van mij rookt ook. Samen staan we buiten te paffen als dit niet binnen mag. Wel zo gezellig, niet zo gezond.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van hem een laserbehandeling. Een behandeling waardoor het stoppen met roken heel erg gemakkelijk zou worden.

Vanmorgen was het zo ver en zijn we samen gelaserd. Stoppen met roken; Graag, maar dan zonder moeite vertelde ik de vrouw van de laser vanmorgen. Voor mijn gezondheid stoppen? Hmmmm. Lastig. Ik ken mijzelf …. Als ik niet wil stoppen, stop ik niet. Als iemand mij zegt dat ik moet stoppen, stop ik al helemaal niet. 

De grote vraag is: Als ik echt zou willen stoppen, lukt het dan wel?

Lang verhaal kort maken. Ik ben gelaserd, maar niet gestopt. Wel ben ik aan het denken gezet. En dat is eerlijk gezegd voor het eerst. Ik ben aan het denken gezet over iedere sigaret die ik naar binnen hijs. Eigenlijk is het belachelijk dat ik 58 pillen per dag slik om %-en te winnen en dan toch iedere keer een peuk opsteek.

Welke sigaretten ik kan missen als kiespijn?
* De sigaretten die ik ‘moet’ roken na het eten als ik in een restaurant zit en dat ik dan alleen buiten sta te roken. Armoe!
* De laatste sigaret voordat ik het vliegtuig instap en weet dat ik de komende 12 uur niet kan roken. Stress.
* De sigaret die ik nodig heb terwijl ik bij mensen ben waar je niet binnen kan roken. Ongezellig.

En dus ben ik aan het denken gezet ….
Ik mag binnen 6 maanden na vandaag terug voor een (kosteloze) herhaling van de behandeling. En wie weet …. Wie weet doe ik dat en stop ik dan echt met roken. In de tussentijd ga ik er voor en probeer ik zo veel mogelijk sigaretten te vervangen door mijn, ook dankzij de bewustwording ontstaan door dit cadeau, aangeschafte e-sigaret.

Het nadenken over mijn rookgedrag is een mooie cadeau. Hij weet nog niet dat hij mij dit mooie cadeau gegeven heeft. Hij zal teleurgesteld zijn dat ik weer (lees: nog steeds) rook.

Maar ik ben dankbaar!
Dankbaar voor dit mooie cadeau!

Dus: Dank je wel!

woensdag 2 juli 2014

TE hoge drempel



Waarheid als de spreekwoordelijke KOE. Misschien dat daarom dit blogje al een ruim twee weken op TE posten staat?

















Iets met mijn grootste nachtmerrie
Maar ook iets met in beweging blijven

Stilstand is achteruitgang.
Een waarheid als een koe, maar …. Hoe kan je vooruit gaan als je een ziekte hebt die in Nederland niet bestaat. Een ziekte die niet bestaat kan niet behandeld worden. Mag niet behandeld worden. En dus sta je stil en ga je achteruit. 

Ook ik merk dit (letterlijk) aan den lijve. Ik ga achteruit. En dus loop ik al ruim een half jaar bij de fysio, zonder dat dit zonden aan de spreekwoordelijke dijk zet, en wijk ik uit naar Duitsland. Om daar behandeld te worden. Dat ik dit zelf mag (lees: MOET) betalen …. Dat is en blijft bizar en eigenlijk ook heel erg oneerlijk. Maar goed. Daar gaat dit blogje niet over.

Dit blogje gaat over afscheid nemen. Afscheid nemen van activiteiten die niet meer kunnen.
* Werken. En dan bedoel ik meer dan de 2 uur die ik per week werk.
* Winkelen en dan niet online, maar echt in een winkel.
* Stedentripjes waar je de hele dag door een stad slentert.
* Concerten. Genietend van de muziek en lekker dansen.
* Avonden in de kroeg hangen.
* Enz. enz.
Om heel eerlijk te zijn, merk ik dat ik voor een groot deel huisgebonden ben. En daar baal ik van!

Maar …. Ook hier gaat dit blogje eigenlijk niet over.
Gisteren heb ik mij voor laten lichten over het hoe ik weer meer dingen samen met mijn lief zou kunnen doen.
Gisteren ben ik een VRESELIJK hoge drempel overgegaan.
Gisteren ben ik binnengestapt in een zorgwinkel.
Gisteren heb ik mij voor laten lichten over vervoersmiddelen.
Gisteren heb ik hakkelend en zwaar zwetend van ongemak gekeken naar een vervoermiddel waarmee ik mogelijk maak om misschien weer te kunnen gaan winkelen, een steden tripje te doen, naar een concert te gaan.

Heb ik een TOPdag, dan heb ik dit vervoersmiddel niet nodig, maar heb ik een gewone dag waarop ik iets leuks wil doen, dan zal ik mijzelf over een mega hoge drempel moeten hijsen om, in eerste instantie mijn lief, en hopelijk ook mijzelf een plezier te moeten doen. Dan zal ik DE stap moeten nemen om ….

Maar eerst moet ik zo ver zijn om hem daadwerkelijk te bestellen.

En daar ben ik nog lang niet aan toe.