maandag 13 juli 2015

Foutje bedankt?

Iets met een GROTE fout in mijn dossier
Maar ook iets met zo flexibel zijn als een ijzeren staaf

Ongeveer een maand gelden heb ik mijn medisch dossier opgehaald bij mijn huisarts omdat ik over ga naar een andere praktijk. Dat dossier loop je natuurlijk even door. Misschien dat er wel iets in staat dat ik kan gebruiken voor mijn verzekeraar. 

Dan valt mijn oog op een verslag van mijn neuroloog uit Het Havenziekenhuis. 

Ik begin te lezen en moet, in eerste instantie hard lachen om 'mijn' verhaal. Kennelijk ben ik 8 jaar geleden met mijn hoofd tegen een lantarenpaal gelopen en heb ik sindsdien last van hoofdpijn. Ik slik al 17 jaar Diazepam en ze kunnen niets vinden na lichamelijk onderzoek en een nucleaire scan. 

Ehhhhhhhhhh Volgens mij verwisselt de goede (?) man mij met een ander. En ik snapte al zo weinig van wat ie nou aan het doen was met mij. Heb geen lichamelijk onderzoek gehad terwijl mijn huisarts mij doorverwezen heeft omdat ik zak voor de testjes. Heb hem zelfs nog een brief gestuurd met daarin al mijn klachten op een rijtje omdat ik zijn aanpak al zo vreemd vond. Dat puzzelstukje viel hierdoor wel op zijn plaats zeg maar. 

Daarna realiseerde ik mij dat als dit in mijn dossier staat en dit bij de verzekeraar terecht komt .....
Of dat mijn nieuwe huisarts dit leest hij .....
Kortom: Het moet er uit! Dus vandaag hing ik aan de telefoon:

"Een goede morgen, u spreekt met Annemieke bladiebla. Ik heb mijn medisch dossier opgevraagd omdat ik van huisarts wissel en zie tot mijn GROTE schrik dat jullie mij verwisseld hebben met een andere patient. Kunt u dit aanpassen? Dit dossier klopt niet en .... Ik wil graag de juiste medische informatie in mijn dossier."

*Na een korte stilte* "Welke naam staat er boven aan de brief?"

"Mijn naam en mijn gegevens. Daarom bel ik."  

"Dat kan niet mevrouw. U heeft dit aan de dokter verteld. Daarom staat dit in uw dossier."

"Ehhhhhhh. Dit heb ik de dokter niet verteld. Ik ben nooit tegen een lantarenpaal aangelopen en heb nog nooit een diazepam geslikt in mijn leven. Ik snap nu ook waarom ik geen enkel lichamelijk onderzoek gehad heb. Er staat dat dit gedaan is en dat er geen afwijkingen gevonden zijn. Dus nogmaals: Kunt u deze onzin wissen?"

"Nee mevrouw. Dat kan ik niet want als de dokter dit schrijft, dan is het waar. En de dokter werkt hier niet meer, dus kan het niet veranderd worden.""

"Dat lijkt mij onzin. Dit gaat NIET over mij. En dus wil ik dit NIET in mijn dossier hebben."

"Ik bel u terug."

Tringel de tringel:
De assistente klinkt sacherijnig "Mevrouw .... De neuroloog huppeldepup wil u op spreekuur zien."

De afspraak wordt gemaakt en Miek kan weer een keertje extra naar het ziekenhuis om te EISEN dat deze zooi uit haar dossier gehaald wordt en dat zij nu wel goed onderzocht wordt. 

De klachtenlijst gaat weer mee!
Wordt dus weer vervolgd. 

En sorry zeggen ..... Blijft lastig voor mensen die werken voor mensen in witte jassen. 

zaterdag 11 juli 2015

Geniet NU

Iets met afscheid nemen
Maar ook iets met blij zijn met de keuzes die wij gemaakt hebben

Als chronisch ziek zijn je leven insluipt. Of nou ja … met een knal je leven overneemt, moet je van steeds meer dingen afscheid nemen. 

Werken, sporten, motorrijden, …. En zo gaat dit lijstje nog wel even door.
Als je ziek wordt, besef je je dat je oneindige voorraad lepels opeens makkelijk te tellen zijn. In één had vast te houden zijn. 

Dit blogje gaat over de belachelijk mooie reizen die mijn lief en ik gemaakt hebben toen het gelukkig nog kon. Dit blogje gaat over keuzes maken. NU leven in plaats van over 5, 10 of 20 jaar. 

Waar je vroeger nadacht over waar sta ik over 5 jaar …. of over 10 jaar, leef ik nu in dit moment. 

Dankzij mijn Mama en mijn Papa hebben Bar en ik de mogelijkheid gekregen om te reizen. Om te pakken wat we pakken wilde. Toen ik dat nog kon. En hoe niet slim dit in ogen van anderen kan zijn. Wij zijn blij dat we deze kans gepakt hebben. En niet één, maar meerdere keren. Wij hebben veel van deze schitterende wereld mogen zien. 

Natuurlijk hadden we ‘verstandig’ kunnen zijn en de centjes kunnen bewaren voor later. Alleen vraag ik mij af welk ‘later’? 
Later als we oud zijn?
Later als in nu? 

Nu kan ik de reizen die we gemaakt hebben niet meer maken. Ieder jaar werd het al minder, maar dat losten we op door ons thema: Laat je rijden, varen of vliegen. Onze reizen helemaal op maat te maken en ik lag als een prinses in de Business Class mooi te liggen zijn op weg naar verre oorden. 

Dus zijn we ‘dom’ geweest? Of onverantwoord? 
Vast, maar de herinneringen en de fotoboeken die deze herinneringen telkens weer tot leven wekken pakt NIEMAND ons meer af!


Leef om te leven. 
En vergeet vooral niet van dat leven te genieten. 
NU!


zaterdag 20 juni 2015

Geef mij nu je angst ....

Iets met een confrontatie 
Maar ook iets met angst

Mijn verzekering wil mij gaan laten keuren door een verzekeringsarts. Helemaal prima natuurlijk. De verzekering heeft er recht op om alles qua mijn gezondheid te weten en mij te laten keuren als zij dat nodig achten. 

Geen probleem. Ik besodemieter jullie niet, dus kom maar op met die keuring. 

Alleen de brief die ze naar deze verzekeringsarts (hoe onafhankelijk is de beste man) willen sturen maakt mij woest!Deze staat vol vreselijke onwaarheden (zo zou ik volgens deze brief 103% schoren op een inspanningsproef terwijl die 58% was 2 jaar geleden) en veel meer onzin. 
Verder zegt deze brief, tussen de regels door, dat ik misbruik maak van mijn verzekering. 

Maar goed. Daar gaat deze blog niet over. Het gaat over de consequenties van deze brief. 

Ik ben dus druk met het op een rijtje zetten van mijn klachten, hoe mijn dag er uit ziet, welke medicijnen ik slik, bij welke specialisten ik onder behandeling ben, welke onderzoeken gedaan zijn en welke diagnoses de verschillende specialisten gesteld hebben en welke behandelingen ik gevolgd heb met welk resultaat. 

Ik kreeg de tip om een FML (Functionele Mogelijkheden Lijst) lijst in te vullen Kennelijk gebruiken keuringsartsen deze FML (Fuck My Life) lijst om te beoordelen welk werk ik nog wel of niet zou kunnen doen. 

Dus probeer ik te begrijpen wat daar staat en vul ik ook deze stapje voor stapje in. En opeens bekruipt mij een vreselijk onbestemd, onveilig gevoel. Stel nou dat Bar op een dag bedenkt dat hij een leuker iemand kan vinden dan mij (kan het mij niet voorstellen, maar toch?). Stel dat hij met die ander samen gaat lopen en mij niet meer als DE vriendin wil hebben. Wat dan?

Zou ik, als het recht niet zegeviert en de verzekering wint, mijn zelfstandigheid kunnen behouden? Het is een besef dat opeens binnenkomt. Ik lees zo veel vreselijke verhalen van medeschuitjegenootjes die volgens het UW van de V 40 uur per week kunnen werken. En dus geen cent ontvangen. Wat dan?

Kan ik alleen wonen en alles blijven regelen zoals ik dat nu doe (denk hierbij aan mijn werkster, alles online bestellen en laten bezorgen, enz.). Ik heb geen ouders meer waar ik eventueel op terug zou kunnen vallen. Die zouden mij sowieso in huis nemen. Blind.

Die angst slaat mij, sinds ik bezig ben met alle lijsten en mijn klachten en beperkingen onder elkaar zie staan, om het hart. 


Reële angst?


maandag 8 juni 2015

Wat werkt voor mij

Iets met medicijnen
Maar ook iets met het beste medicijn ben jij

Zo nu en dan vragen mensen mij wat ik doe of gebruik om mijn klachten te verminderen. Of om mijn klachten beheersbaar te houden. Buiten de bètablokkers zodat mijn hart gemiddeld geen 115 keer per minuut slaat (over 24 uur gemeten), Clonidine voor een betere doorbloeding, Cymbalta voor de zenuwpijnen, één keer per week een traktatieavond ... De avond dat ik een halve slaappil mag nemen van mezelf en hoge dosering Magnesium tegen verkrampingen is er één ding wat voor mij het beste werkt. Nou ja, eigenlijk twee dingen.

1. Stop met vechten. Onderga en accepteer.
Vechten kost energie. Helemaal als je voor onmogelijke doelen vecht. Kijk naar wat je nog wel kan ... Hoe weinig dit ook is en ga daar dan vol voor. Leef in het moment. Niet in het verleden of in de toekomst. Sta stil bij het moment waar je je in bevindt en geniet daar met meer dan volle teugen van. Aan de andere kant: Herleef je herinneringen en verheug je op wat er in de toekomst ligt. 

2. Zeg NEE. Kies ten alle tijden voor jezelf. 
Ook sociale verplichtingen doe je omdat jij dat wilt. Dan stap je bewust door je grenzen heen en dat is ok, maar als het het niet waard is. Zeg NEE. En verontschuldig je niet als je een keer (of vaker jammer genoeg) niet die afspraak na kan komen. Het is voor mij net zo vervelend als voor jou dat ik niet kan komen. Misschien zelfs wel vervelender want ik voel me klote. Ik spreek met mensen af omdat ik dat wil. 

ME is niet te genezen, die hoop heb ik al lang laten varen. Maar .... Ik kan prima leven met mijn ME. Mis (te) veel, maar het leven is het nog meer dan waard om geleefd te worden. Mijn leven zeker! En dat is dan maar 10% kan van wat een gezond mens kan .... Die 10% zijn waanzinnig fijn om te be- en doorleven! Die 10% voelen dus zeker als meer! Beter 10 waanzinnige procenten dan 90 bagger procenten.

Dus: Houd van het leven ... Het leven houdt van jou!



vrijdag 5 juni 2015

GPK

Iets met confronterend
Maar ook iets met het beestje soms een andere naam geven

Vandaag ‘mocht’ ik mijn GPK (Gehandicapten ParkeerKaart) ophalen. Heftig en fijn tegelijkertijd. 

Heftig want ik krijg hem gewoon. Ik ben volgens de keuringsmeneer gehandicapt genoeg om, zonder brieven van artsen o.i.d., deze kaart te krijgen.

Fijn omdat het mijn wereld weer groter maakt. 

Nu rijd ik vaak niet naar plekken waar ik best naartoe zou willen of kunnen omdat ik dan bang ben dat ik daar dan mijn auto niet kwijt kan. Dit is nu niet meer nodig. Ik weet nu dat ik overal (nou ja, bijna overal) mijn auto kwijt zal kunnen. 

Als ik naar het ziekenhuis moet. En dat moet ik wat vaker dan wat anders ;) Dan hoef ik niet meer een half uur extra uit te trekken om te wachten tot iemand weg gaat. Dit is niet bij alle ziekenhuizen nodig, maar bij sommigen is de afstand te groot. 

Vandaag noemde een medeschuitjegenootje de GPK een Gelukkige Plek Parkeerkaart en daarmee slaat zij toch eigenlijk wel de spijker op zijn kop. Gelukkig kan ik er zeker van zijn dat er een Plek voor mij is om mijn auto te parkeren, dankzij mijn Kaart.


En dus .... Dus omarm ik mijn GPK en ga genieten van de mooie momenten die deze mij gaat opleveren. 


zaterdag 9 mei 2015

Iets met Moederdag
En ook iets met je missen!

Lieve ma,
Moederdag was vroeger, toen jij nog leefde een rotdag. Een rotdag omdat het altijd mooi weer was en ik dan verplicht bij jou langs moest komen. Bij jou op de bank moest zitten en dat dan niet een, maar meerdere uren. Het was immers moederdag. Een dag om je moeder te eren, of je er nou zin in had of niet.

In 2009 werd ik door jou overlijden wees. Op de dag dat jij stierf, verdween mijn ouderlijk huis. Het huis waar de deur altijd open zou gaan. Het huis waar de laatste boterham minimaal met mij gedeeld zou worden.

Zo bizar dat ik dit pas echt doorkrijg nu mijn ouders en dus mijn ouderlijk huis er niet meer zijn. Nu erger ik mij dood aan commercials over moederdag. Zoete filmpjes met moeders die door hun kinderen in de watten gelegd worden.

Men zegt dat als je dood bent, je er nog bent. Dat echte liefde verder gaat dan de dood. Men zegt dat soort dingen en ik zou willen dat het zo voelt. Ik voel het niet zo, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik vind het erg dat ik geen vader en moeder meer heb. Omdat ik vooral jou mis. En dan wil ik geen lieve woorden. Ik wil dat anderen de rauwe pijn die ik voel erkennen. Want je bent er niet meer. En je komt nooit meer terug.

Is het raar om dit blogje af te ronden met fijne moederdag morgen?
Nee. Ik hoop dat iemand die dit blogje leeft, terwijl hij of zij zit te zuchten omdat ze langs hun moeten moeten enthousiast opspringen en genieten van het feit dat ze nog naar mama kunnen gaan.

Dus ... Fijne moederdag morgen
en geef jouw moeder een extra knuffel namens mij!
Moeders zijn niet te vervangen!

donderdag 7 mei 2015

GEZAKT?

Iets met heel erg mijn best doen
Maar ook iets met toch zakken.

Vanmorgen togen mijn lief en ik naar Het Havenziekenhuis voor een NPO. Een NeuroPsychologisch Onderzoek.

Een meisje ontving ons en vroeg mij en mijn lief het hemd van het lijf. Daarna begonnen DE testen. Nu weet ik dat ik anders denk dan anderen :D. Dat sommen als 34 + 17 =, voor mij geen denkwerk vereisen en ik de uitkomst 'gewoon' zie (vraag me niet hoe en waarom .... Het is 'gewoon' zo). Lijstjes met 5 woorden die ik moet onthouden onthoud ik niet, maar ik zoek naar het verband of de rare eend in de bijt.

Een voorbeeld:
Op de bladzijde staat:
* Nederland, Duitsland, België, Frankrijk en Italië.
Op de volgende bladzijde komt de som: 47 - 18 = 
Daarna de volgende bladzijde:
* Frankrijk, Portugal, Nederland, Rusland en Duitsland.
De opdracht is dan 3 landen te noemen die op de eerdere bladzijde staan.
Mijn denkwijze is niet de 5 landen onthouden, maar te zien dat Nederland, Duitsland, België, Frankrijk tegen elkaar aanliggen en Italië de vreemde eend in de bijt is. Dus is het reproduceren van de 3 landen die op beide bladzijden staan simpel.

Maar .... Ga je mij vragen om 20 woorden die jij net opnoemt te herhalen, dan ga ik de mist in. 
Ik kan GEEN informatie tot mij nemen. Simpel / gewoon (op mijn manier) nadenken kan ik wel! 

En dus zak ik. Wordt het onderzoek onderbroken en word ik naar huis gestuurd. Omdat zij mijn uitslagen niet goed kunnen beoordelen. Ligt dat dan aan mij of aan hen?

De 21ste mag ik naar mijn neuroloog. Een kijken wat hij er van vindt.